| أَفِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ أَمِ ارْتَابُوا أَمْ يَخَافُونَ أَنْ يَحِيفَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ وَرَسُولُهُ ۚ بَلْ أُولَٰئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ آیا در دلهایشان بیماری است؟ یا دچار تردید شدهاند؟ یا میترسند که خدا و پیامبرش بر آنان ستم روا دارند؟ بلکه اینان خود ستمگراناند.
أَفِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ آیا در دلهایشان بیماریای است؟ شرح واژهها (گرامری و معنایی) - أَ: همزهٔ استفهام، برای پرسش و در اینجا با معنای انکاری
- فِي: حرف جر، به معنای «در»
- قُلُوبِ: جمع «قَلْب»، اسم مجرور به «في»، به معنای دلها
- هِمْ: ضمیر متصل، مضافالیه، به معنای «آنان»
- مَرَضٌ: اسم نکره، مرفوع، مبتدا یا خبر مقدم مؤخر در ساختار استفهامی؛ به معنای بیماری (کنایه از نفاق یا فساد درونی)
جملهٔ عربی دوم
أَمِ ارْتَابُوا ترجمهٔ فارسی
یا دچار تردید شدهاند؟ شرح واژهها (گرامری و معنایی) - أَمْ: حرف عطف برای انتقال به احتمال دیگر در پرسش
- ارْتَابُوا: فعل ماضی، جمع مذکر غایب از ریشهٔ «ر ي ب»، به معنای شک کردند، دچار تردید شدند
جملهٔ عربی سوم
أَمْ يَخَافُونَ أَنْ يَحِيفَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ وَرَسُولُهُ ترجمهٔ فارسی
یا میترسند که خدا و پیامبرش بر آنان ستم کنند؟ شرح واژهها (گرامری و معنایی) - أَمْ: حرف عطف، بیان احتمال سوم
- يَخَافُونَ: فعل مضارع، جمع مذکر غایب، به معنای میترسند
- أَنْ: حرف مصدری و ناصب فعل مضارع
- يَحِيفَ: فعل مضارع منصوب به «أن»، از ریشهٔ «ح ي ف»، به معنای ستم کردن، از حق منحرف شدن
- اللَّهُ: اسم جلاله، فاعل مرفوع
- عَلَيْهِمْ: جار و مجرور، به معنای «بر آنان»
- وَ: حرف عطف
- رَسُولُهُ: اسم معطوف، مرفوع؛ «رسول» به معنای پیامبر، «ه» ضمیر متصل به معنای «او» (پیامبرِ خدا)
جملهٔ عربی چهارم
بَلْ أُولَٰئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ ترجمهٔ فارسی
بلکه اینان خود ستمگراناند. شرح واژهها (گرامری و معنایی) - بَلْ: حرف اضراب، برای ردّ فرضهای پیشین و اثبات حقیقت
- أُولَٰئِكَ: اسم اشارهٔ جمع دور، مبتدا، به معنای «آنان»
- هُمُ: ضمیر فصل، برای تأکید و حصر
- الظَّالِمُونَ: خبر مرفوع، جمع «ظالم»، به معنای ستمگران
| 