إِنْ يَشَأْ يُذْهِبْكُمْ أَيُّهَا النَّاسُ وَيَأْتِ بِآخَرِينَ ۚ وَكَانَ اللَّهُ عَلَىٰ ذَٰلِكَ قَدِيرًا اگر بخواهد شما را از میان برمیدارد ای مردم و بهجای شما کسانی دیگر را میآورد؛ و خدا بر انجام آن تواناست إِنْ يَشَأْ - ترجمهٔ کلمهای: «اگر بخواهد»، «اگر اراده کند».
- توضیح واژهها:
- إِنْ: حرف شرط غیر جازم در عربی که به معنای «اگر» است.
- يَشَأْ: از فعل شَاءَ (خواستن، اراده کردن) به صورت مضارع متصرف با ضمیر او (او بخواهد). دلالت بر امکان و اختیار دارد.
يُذْهِبْكُمْ - ترجمهٔ جملهای: «شما را از میان برمیدارد»، «شما را نابود میکند/از بین میبرد».
- توضیح واژهها:
- يُذْهِبْ: فعل مضارع مصدر از ذَهَبَ به معنای «بر داشتن»، «از میان بردن» در ساختار مفعولی. در اینجا به معنی از میان برداشتن یا نابود کردن است.
- كُمْ: ضمیر مفعولی جمع برای «شما» (مخاطبان جمع مذکر یا عمومی).
أَيُّهَا النَّاسُ - ترجمهٔ جملهای: «ای مردم»، «ای اهل آدم» (صدا زدن عام).
- توضیح واژهها:
- أَيُّهَا: حرف ندایی برای خطاب مستقیم که بر تأکید و خواندن توجه دلالت میکند.
- النَّاسُ: «مردم»، جمع انسانها؛ خطاب عمومی به همگان.
وَيَأْتِ بِآخَرِينَ - ترجمهٔ جملهای: «و کسانی دیگر را میآورد»، «و نسل/افراد دیگری را جایگزین میکند».
- توضیح واژهها:
- وَ: حرف عطف «و».
- يَأْتِ: فعل مضارع از أَتَى به معنی «آمدن»، «آوردن» (در اینجا «میآورد»).
- بِ: حرف جر که در این ترکیب همراه با فعل «أتى بـ» معمولاً به معنای «مورد آوردن چیزی/کسی» است؛ «با/به».
- آَخَرِينَ: «دیگران» به صورت جمع مذکر منصوب/مجرور بسته به ساخت؛ در اینجا مفعول با «بـ» یا مضافالیه ضمنی.
وَكَانَ اللَّهُ عَلَىٰ ذَٰلِكَ قَدِيرًا - ترجمهٔ جملهای: «و خدا بر آن قادِر است»، «و خدا بر انجام آن تواناست».
- توضیح واژهها:
- وَكَانَ: «و بود» (كان فعل ماضٍ ناسخ که برای اثبات صفت یا حال به کار رفته).
- اللَّهُ: «خدا»، فاعل كان؛ مبتدا.
- عَلَىٰ: حرف جر به معنی «بر»، «نسبت به»، در اینجا نشاندهندهٔ تسلط یا قدرت بر چیزی.
- ذَٰلِكَ: «آن» (امر مورد اشاره — یعنی نابودی شما و آوردن دیگران).
- قَدِيرًا: «توانا»، «قدرتمند»؛ اسم كان به صورت خبر منصوب که بیانگر قدرت و توانایی است.
| 