وَمَن يُطِعِ اللَّهَ وَالرَّسُولَ فَأُولٰئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَالصِّدِّيقِينَ وَالشُّهَدَاءِ وَالصَّالِحِينَ ۚ وَحَسُنَ أُولٰئِكَ رَفِيقًا و هر کس از خدا و پیامبر اطاعت کند، پس آنان با کسانی خواهند بود که خدا به آنان نعمت داده است؛ از پیامبران و راستگویان و شهیدان و شایستگان، و چه نیکو هستند آنان به عنوان همنشین.
وَمَن يُطِعِ اللَّهَ وَالرَّسُولَترجمه:
و هر کس خدا و پیامبر را اطاعت کند توضیح گرامر و واژگان: - وَ: حرف عطف، به معنی «و».
- مَن: اسم شرط جازم، به معنی «هر کس».
- يُطِعِ: فعل مضارع مجزوم به سبب شرط، از ریشهٔ «أطاعَ»، به معنی «اطاعت میکند». علامت جزم حذف حرف آخر (ياء).
- اللَّهَ: مفعولبه منصوب، نام خداوند.
- وَالرَّسُولَ: معطوف بر «اللَّهَ»، منصوب، به معنی «و پیامبر».
- ساختار جمله شرطی است که جواب شرط در جملهٔ بعد میآید.
فَأُولٰئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْترجمه:
پس آنان با کسانی هستند که خدا بر ایشان نعمت داده است توضیح گرامر و واژگان: - فَ: فای جواب شرط.
- أُولٰئِكَ: اسم اشاره برای جمع دور، در محل مبتدا.
- مَعَ: حرف جر، به معنی «با».
- الَّذِينَ: اسم موصول جمع عاقل، در محل اسم مجرور به «مع».
- أَنْعَمَ: فعل ماضی، به معنی «نعمت بخشید».
- اللَّهُ: فاعل مرفوع.
- عَلَيْهِمْ: جار و مجرور، «بر آنان».
- جملهٔ «أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ» صلهٔ اسم موصول است.
مِنَ النَّبِيِّينَ وَالصِّدِّيقِينَ وَالشُّهَدَاءِ وَالصَّالِحِينَترجمه:
از پیامبران و راستگویان و شهیدان و شایستگان توضیح گرامر و واژگان: - مِنَ: حرف جر، برای بیان جنس و توضیح گروهها.
- النَّبِيِّينَ: جمع «نبی»، مجرور به «مِن».
- وَالصِّدِّيقِينَ: جمع «صدّیق»، بسیار راستگو و بسیار تصدیقکنندهٔ حق.
- وَالشُّهَدَاءِ: جمع «شهید»، کسانی که در راه خدا جان دادهاند یا گواه حقاند.
- وَالصَّالِحِينَ: جمع «صالح»، کسانی که کردارشان درست و شایسته است.
- همهٔ این اسمها بدل یا بیان برای «الَّذِينَ» هستند.
وَحَسُنَ أُولٰئِكَ رَفِيقًاترجمه:
و آنان چه نیکو همنشینانی هستند توضیح گرامر و واژگان: - وَ: حرف عطف.
- حَسُنَ: فعل ماضی جامد برای مدح، به معنی «نیکو است».
- أُولٰئِكَ: فاعل فعل «حَسُنَ».
- رَفِيقًا: تمییز منصوب، به معنی «همنشین، همراه».
- ساختار جمله برای ستایش جایگاه و همراهی این گروههاست.
| 