| إِذا جاءَ نَصرُ اللَّهِ وَالفَتحُ هنگامی که یاریِ الله و پیروزی فرا رسد. إِذا جاءَ نَصرُ اللَّهِ وَالفَتحُهنگامی که یاریِ الله و پیروزی فرا رسد. إِذا
ریشه: ریشهٔ فعلی ندارد؛ از ابزارهای شرط و زمان است. گرامر: ظرف زمان برای آینده، همراه با معنای شرط، مبنی بر سکون. معنی: هنگامی که، زمانی که. جاءَ
ریشه: ج ي أ. گرامر: فعل ماضی، سومشخص مفرد مذکر، مبنی بر فتح؛ در اینجا به معنای آمدن و فرا رسیدن است. معنی: آمد، فرا رسید، واقع شد. نَصرُ
ریشه: ن ص ر. گرامر: اسم/مصدر، مرفوع با ضمه؛ فاعلِ فعل «جاءَ»؛ مضاف به «اللَّهِ». معنی: یاری، کمک، پیروزی، نصرت. اللَّهِ
ریشه: لفظ جلاله؛ دربارهٔ ریشهٔ آن دیدگاههای گوناگون وجود دارد، ولی در کاربرد قرآنی نام خاص الله است. گرامر: مضافٌإلیه، مجرور با کسره. معنی: الله. وَ
ریشه: ریشهٔ فعلی ندارد؛ حرف است. گرامر: حرف عطف، مبنی بر فتح؛ «الفَتحُ» را به «نَصرُ» عطف میکند. معنی: و. الفَتحُ
ریشه: ف ت ح. گرامر: اسم/مصدر، معرفه با «الـ»، مرفوع با ضمه؛ معطوف بر «نَصرُ». معنی: گشایش، پیروزی، فتح؛ در تفسیر مشهور، اشاره به فتح مکه دارد. | 