090-009-037-بلد

« Back to Glossary Index
و یک زبان و دو لب قرار ندادیم؟ (خالق عالم به انسان دو چشم داده تا هم خود را خوب ببیند و هم دیگران و هم گذشته و آینده بشر را و یک زبان داده، که کمتر حرف بزند و دو لب در جلوی زبان انسان نهاده، تا حرفی را که میخواهد بزند، با دو لب خود جلوی آنرا بگیرد، تا خوب نتیجهِ سخن گفتن خود را نیندیشد، سخنی نگوید، ولی اشخاص خود خواه و مغرور کم عمل می کنند و از گذشته پر میگویند و اصلا نمیخواهند دقت نظر داشته باشند) (۹)
وَلِسَانًا وَشَفَتَيْنِ

و زبانی و دو لب.


وَلِسَانًا وَشَفَتَيْنِ

و زبانی و دو لب.

شرح واژه‌ها:

  • وَ: حرف عطف؛ برای پیوند دادن اجزای جمله، به معنای «و».
  • لِسَانًا: اسم؛ مفرد، مذکر، منصوب. ریشه: ل-س-ن. معنا: زبان؛ ابزار سخن گفتن، بیان، و گاهی کنایه از گفتار و قدرت بیان. منصوب بودن آن به دلیل عطف بر مفعول‌های پیشین آیه‌های قبل است.
  • وَ: حرف عطف؛ به معنای «و».
  • شَفَتَيْنِ: اسم؛ مثنّی، منصوب (علامت نصب: یاء). ریشه: ش-ف-ه. مفرد آن «شَفَة» به معنای لب. «شفتین» یعنی دو لب، که ابزار سخن گفتن و بیان هستند.
Nach oben scrollen