آیهی 13 «وَبَنِينَ شُهُودًا»: تجزیه و تحلیل دستوری- وَ: این حرف «و» است که به عنوان حرف عطف به کار میرود و برای ارتباط دادن جملات یا عبارات به یکدیگر استفاده میشود.
- بَنِينَ: این کلمه به صورت جمع مذکر سالم است و از ریشه «ب ن و» میآید. در حالت منصوب (نصب) قرار دارد و به معنای «پسران» یا «فرزندان» است. در اینجا نقش مفعولی دارد.
- شُهُودًا: این کلمه نیز جمع است و از ریشه «ش ه د» میآید. در حالت منصوب (نصب) قرار دارد و به معنای «حاضرین» یا «شاهدان» است. در اینجا نقش حال دارد و کیفیتی از بنین را بیان میکند، یعنی «فرزندانی که حاضرند» یا «فرزندانی که شاهدند».
ریشهها و معانی- ب ن و: این ریشه به معنای ساختن، بنا کردن یا پسر زایی است. در قرآن معمولاً برای اشاره به فرزندان به کار میرود.
- ش ه د: این ریشه به معنای دیدن، شاهد بودن یا حضور داشتن است. در متون اسلامی، برای شهادت دادن یا حاضر بودن نیز به کار میرود.
نوع جملهاین عبارت بخشی از یک جمله بزرگتر است و به صورت جمله اسمیه مطرح میشود. جمله اسمیه جملاتی هستند که با اسم شروع میشوند و معمولاً بر ثبات و پایداری دلالت دارند. در اینجا، با توجه به ترکیب با واو عطف، احتمالاً بخشی از یک توصیف یا یک بیان کاملتر است. این تحلیل نشان میدهد که «وَبَنِينَ شُهُودًا» به توصیف نوع خاصی از فرزندان میپردازد، که ویژگی آنها حاضر بودن یا شاهد بودن است. | 