068-052-003-قلم

1. وَ: حرف عطف است که در ابتدای جمله آمده و به معنای „و“ می‌باشد.
2. مَا: ضمیر موصوله است که به معنای „آنچه“ یا „چیزی که“ است.
3. هُوَ: ضمیر منفصل سوم شخص مفرد مذکر (او) است که به خود قرآن اشاره دارد.
4. إِلَّا: حرف استثنا است که به معنای „جز“ یا „مگر“ می‌باشد.
5. ذِكْرٌ: اسم مفرد نکره از ریشه „ذ-ک-ر“ به معنای یادآوری، ذکر، و پند است.
6. لِّلْعَالَمِينَ: جار و مجرور تشکیل شده از „لِ“ (حرف جر به معنای برای) و „الْعَالَمِينَ“ (اسم جمع معرفه به معنای جهانیان، از ریشه „ع-ل-م“).

ریشه و معانی کلمات:

• ذِكْرٌ (ذ-ک-ر): به معنای یادآوری، ذکر، یاد، اشاره به چیزی برای توجه دادن به آن.
• عَالَمِينَ (ع-ل-م): به معنای جهان‌ها، موجودات آگاه، مردمان.

نوع جمله و معنی:

این جمله اسمیه است که مبتدا آن „هُوَ“ و خبر آن „ذِكْرٌ“ می‌باشد. جمله بیان می‌کند که موضوع مورد نظر (در اینجا قرآن) چیزی جز یادآوری برای جهانیان نیست. به این معنا که قرآن کتابی است که برای همه جهانیان به عنوان پند و یادآوری آمده است.

معنی کلی آیه:

این آیه بیان می‌کند که قرآن چیزی جز تذکر و یادآوری برای تمامی جهانیان نیست. این جمله بر اهمیت و جهانی بودن پیام قرآن تأکید دارد.