064-006-108-تغابن

این بدان سبب است که پیامبرانشان با دلایل روشن نزد آنان می‌آمدند، پس گفتند: آیا بشری ما را هدایت می‌کند؟ پس کفر ورزیدند و روی گرداندند، و خداوند بی‌نیاز است، و خداوند بی‌نیازِ ستوده است.

ذٰلِكَ بِأَنَّهُ كانَت تَأتيهِم رُسُلُهُم بِالبَيِّناتِ

این به سبب آن است که پیامبرانشان با دلایل روشن نزد آنان می‌آمدند.
شرح واژه‌ها:
ذٰلِكَ: اسم اشارهٔ دور، مبتدا، به معنای «آن / این (امر)».
بِـ: حرف جر، برای بیان سبب.
أَنَّهُ: أَنَّ حرف مشبه بالفعل + ضمیر «ـه» اسم أَنَّ، به معنای «این‌که او».
كانَت: فعل ماضی ناقص، مؤنث مفرد، دلالت بر استمرار در گذشته.
تَأتيهِم: فعل مضارع، مؤنث، «می‌آمدند به سوی آنان»، «هم» ضمیر مفعول‌به.
رُسُلُهُم: فاعلِ «تَأتي»، جمع «رسول»، مضاف و «هم» مضاف‌الیه.
بِالبَيِّناتِ: باء حرف جر، «البَيِّنات» جمع «بَيِّنَة»، به معنای نشانه‌ها و دلایل روشن.

فَقالوا أَبَشَرٌ يَهدونَنا

پس گفتند: آیا بشری ما را هدایت می‌کند؟
شرح واژه‌ها:
فَـ: حرف عطف، دلالت بر ترتیب و نتیجه.
قالوا: فعل ماضی، جمع مذکر غایب، «گفتند».
أَ: همزهٔ استفهام، برای پرسش انکاری.
بَشَرٌ: اسم نکره، فاعل در جملهٔ استفهامی، به معنای «انسان».
يَهدونَنا: فعل مضارع، جمع مذکر، «هدایت می‌کنند ما را»، «نا» ضمیر مفعول‌به.

فَكَفَروا وَتَوَلَّوا

پس کفر ورزیدند و روی گرداندند.
شرح واژه‌ها:
فَـ: حرف عطف، بیان نتیجه.
كَفَروا: فعل ماضی، جمع، از ریشه «ک‌ف‌ر»، به معنای انکار و ناسپاسی.
وَ: حرف عطف.
تَوَلَّوا: فعل ماضی، جمع، از ریشه «و‌ل‌ی»، به معنای پشت کردن و اعراض نمودن.

وَاستَغنَى اللَّهُ

و خداوند بی‌نیاز شد.
شرح واژه‌ها:
وَ: حرف عطف.
استَغنَى: فعل ماضی، باب استفعال، از ریشه «غ‌ن‌ی»، به معنای بی‌نیاز بودن.
اللَّهُ: اسم جلاله، فاعل.

وَاللَّهُ غَنِيٌّ حَميدٌ

و خداوند بی‌نیاز و ستوده است.
شرح واژه‌ها:
وَ: حرف عطف.
اللَّهُ: مبتدا.
غَنِيٌّ: خبر اول، صفت مشبهه، به معنای بی‌نیاز مطلق.
حَميدٌ: خبر دوم، صفت مشبهه، به معنای بسیار ستوده و شایستهٔ ستایش.