قُلْ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ هَادُوا إِن زَعَمْتُمْ أَنَّكُمْ أَوْلِيَاءُ لِلَّهِ مِن دُونِ النَّاسِ فَتَمَنَّوُا الْمَوْتَ إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ
جملهٔ اول: قُلْ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ هَادُوا ترجمهٔ فارسی: بگو ای کسانی که یهود شدید کلمات: - قُلْ — فعل امری، ریشه: ق و ل، وزن: فعل (أمر از قَلَّ)، باب: I
معنی: بگو - يَا — حرف نداء، ریشه: ی-ا-؟ (حرف)، وزن: —، باب: —
معنی: ای (برای مخاطب قرار دادن) - أَيُّهَا — أداة نداء مؤکد و ترکیبی، ریشه: أ-ی-ه؟ (حرف)، وزن: —، باب: —
معنی: ای (تأکیدی/تشریفاتی) - الَّذِينَ — اسم موصول جمع مذکر، ریشه: ذ-و-؟ (ذو)-> از خانواده ذ-و-؟، وزن: أَفْعَلَة؟ (صورت جمع موصول)
معنی: کسانی که - هَادُوا — اسم یا خبر؟ در جمله ترکیب اسمی/فعلی: «الَّذِينَ هَادُوا»؛ هادُوا فعل ماض جمع مذکر یا صیغه اسم؟ در اینجا مصدر فعلی به معنی «یهود شدند/یا یهودی شدند»؛
ریشه: ه-و-د (هود)
وزن: فَعَلُوا (ماضی جمع)
باب: I
معنی: یهودی شدند / یهود شدند
جملهٔ دوم: إِن زَعَمْتُمْ أَنَّكُمْ أَوْلِيَاءُ لِلَّهِ مِن دُونِ النَّاسِ ترجمهٔ فارسی: اگر (شما) ادعا کنید که شما اولیای خدا هستید به جای مردم کلمات: - إِنْ — حرف شرط واقع، ریشه: —، وزن: —، باب: —
معنی: اگر - زَعَمْتُمْ — فعل ماضٍ، ریشه: ز-ع-م، وزن: فَعَلَ (ماضی)، باب: I
معنی: ادعا کردید/گفتید (ادعا نمودید) - أَنَّكُمْ — أَنَّ (حرف مصدریه/اسمیه همراه با عطف) + كُمْ (ضمیر)، ریشه: أَنَّ از حروف، ضمیر ك-م
معنی: که شما - أَوْلِيَاءُ — جمع ولیّ، ریشه: و-ل-ی (ولی)
وزن: أَفْعِال یا أَوْلِيَاء (فاعل جمع/جمع مکسر)
باب: اسم (اسمیه)
معنی: یاوران/اولیا/سرپرستان - لِلَّهِ — لِ (حرف جر) + اللَّهِ (اسم)، ریشه: اَل-ل-ه (الله)
وزن: —
معنی: برای خدا / نزد خدا - مِنْ — حرف جر، ریشه: —
معنی: از - دُونِ — ظرف یا اسم جرّ، ریشه: د-و-ن (دون)
وزن: —
معنی: غیر / به جای / دون - النَّاسِ — اسم، ریشه: ن-و-س (ناس)
وزن: فَعَال? (ناس جمع)
معنی: مردم
جملهٔ سوم: فَتَمَنَّوُا الْمَوْتَ إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ ترجمهٔ فارسی: پس پس مرگ را آرزو کنید اگر راستگو هستید کلمات: - فَ — حرف عطف/سبب (فارغ)، ریشه: —
معنی: پس، سپس - تَمَنَّوُا — فعل مضارع یا امر؟ شکل: تَـمَنَّوْا به صورت مضارع مجزوم؟ در اینجا فعل امری غیر مستقیم: تَمَنَّوُا ماضی واجب؟ توضیح دستوری: تَمَنَّوْا شکل امر مخاطب جمع (تَفَعَّلُوا به ماضی؟) اما در متن قرآن این فعل مضارع مبنی بر طلب/آرزو: ریشه: م-ن-ى (منى)
وزن: تَفَعَّلُوا (باب V) یا تَفَعَّلَ (باب V) — دقیق: تَمَنَّى (مضارع یتمَنَّى)، در قرآن به صورت تَمَنَّوُا ماضی صیغه 2 جمع: تَمَنَّوُا = آرزو کنید (امر)
باب: V (تفعّل) از ریشه م-ن-ى
معنی: آرزو کنید/بخواهید - الْمَوْتَ — اسم مفعول/مفعول به (الموت)، ریشه: م-و-ت (موت)
وزن: فِعْل؟ (اسم)
معنی: مرگ - إِنْ — حرف شرط احتمالی، معنی: اگر
- كُنتُمْ — فعل ماضٍ یا مضارع ناقص؟ کُنتُمْ فعل ماضٍ «بودید» یا در جملات شرطی «اگر شما باشید»؛ ریشه: ک-و-ن (کان)
وزن: کُنْتُمْ (ماضی) اما در شرط اغلب به معنی «اگر هستید»
باب: I (فعل مجرد)
معنی: شما باشید/هستید - صَادِقِينَ — صفت (حال یا نعت) جمع مکسر، ریشه: ص-د-ق (صدق)
وزن: فَاعِل (صادق) در جمع صَادِقِينَ
باب: اسم
معنی: راستگو/صادق
ترجمهٔ کامل آیه: بگو: «ای کسانی که یهودید، اگر ادعا میکنید که شما به جای مردم، اولیای خدا هستید، پس مرگ را آرزو کنید اگر راستگو هستید.» | 