059-017-096-حشر

فَكانَ عاقِبَتَهُما أَنَّهُما فِي النّارِ خالِدَيْنِ فِيها ۚ وَذٰلِكَ جَزاءُ الظّالِمِينَ.

پس سرانجامِ آن دو این شد که هر دو در آتش‌اند، در حالی که جاودانه در آن می‌مانند، و این است کیفرِ ستمکاران.

١) فَكانَ عاقِبَتَهُما

ترجمه: پس پایان کارِ آن دو چنین شد…

نقش گرامری و ریشه و معنا:

• فَ: حرف عطف/استیناف، «پس / بنابراین».
• كانَ: فعل ماضی ناقص، ریشه: ك و ن، معنا: «بود / شد».
• عاقِبَةُ: اسم مؤنث مفرد مرفوع (اسم كانَ)، ریشه: ع ق ب، معنا: «عاقبت، سرانجام، نتیجه».
• هُما: ضمیر متّصل، جمع تثنیه (آن دو)، در این‌جا مضافٌ‌الیهِ عاقِبَةُ، معنا: «آن دو».

٢) أَنَّهُما فِي النّارِ

ترجمه: که آن دو در آتش‌اند،

نقش گرامری و ریشه و معنا:

• أَنَّ: حرف مشبّه بالفعل، برای تأکید و نصب اسم و رفع خبر، معنا: «که».
• هُما: ضمیر متّصل، اسم أَنَّ، معنا: «آن دو».
• فِي: حرف جر، معنا: «در».
• النّارِ: اسم مجرور، ریشه: ن و ر (در اصل با نور هم‌ریشه دانسته می‌شود)، معنا: «آتش»؛ با «ال» معرفه شده است.

٣) خالِدَيْنِ فِيها

ترجمه: در حالی که جاودانه در آن (آتش) می‌مانند.

نقش گرامری و ریشه و معنا:

• خالِدَيْنِ: اسم فاعل مثنّی مذکّر منصوب (حال برای «هُما»)، ریشه: خ ل د، معنا: «جاودانه، ماندگار».
• فِي: حرف جر، معنا: «در».
• ها: ضمیر متّصل، اسم مجرور به «فِي»، مرجعش «النّار»، معنا: «در آن».

٤) وَذٰلِكَ جَزاءُ الظّالِمِينَ

ترجمه: و این است کیفرِ ستمکاران.

نقش گرامری و ریشه و معنا:

• وَ: حرف عطف، معنا: «و».
• ذٰلِكَ: اسم اشاره مفرد مذکّر دور، مبتدا، معنا: «آن / این است (آن چیزی که گفته شد)».
• جَزاءُ: خبر مرفوع برای «ذٰلِكَ»، ریشه: ج ز ي، معنا: «جزا، پاداش، کیفر».
• الظّالِمِينَ: اسم جمع مذکّر سالم مجرور به اضافه (مضافٌ‌الیهِ جزاء)، ریشه: ظ ل م، معنا: «ستمکاران، ظالمان».