033-003-104-أحزاب

« Back to Glossary Index
و بر الله توکل کن و برای پناه دادن به تو، الله کافیست (این تهدیدها و نصیحت ها از آن رو از جانب الله گفته شده که اگر گفته نمی شد، ممکن بود پیغمبر اسلام دستورات موجود در این سوره را که درباره یک ازدواج تحمیلی از جانب الله است، برای سخنان نیشدار کافران مدینه و منافقان انجام ندهد و آن ازدواج مصلحتی بود از جانب الله که پیغمبر اسلام بدان راضی نبود، زیرا میل نداشت، دختر عمه خود زینب را که در حكم دختر خودش بود و خودش او را به پسر خوانده خودش داده بود، بعد از طلاق به همسری خود بپذیرد) (3)
وَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ ۚ وَكَفَىٰ بِاللَّهِ وَكِيلًا

و بر خدا توکل کن، و خدا به‌عنوان کارساز و نگهبان کافی است.


وَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ

بر خدا توکل کن.

شرح واژه‌ها:

  • وَ: حرف عطف، به‌معنای «و».
  • تَوَكَّلْ: فعل امر، مخاطب مفرد مذکر؛ از ریشهٔ و-ك-ل، باب تفعّل؛ به‌معنای تکیه کردن، اعتماد کردن همراه با واگذاری کار.
  • عَلَى: حرف جر؛ دلالت بر تکیه و اعتماد.
  • اللَّهِ: اسم جلاله؛ اسم علم، مجرور به‌سبب حرف جر «على».

وَكَفَىٰ بِاللَّهِ وَكِيلًا

و خدا به‌عنوان وکیل و کارساز کافی است.

شرح واژه‌ها:

  • وَ: حرف عطف.
  • كَفَىٰ: فعل ماضی جامد؛ به‌معنای «بس است، کافی است».
  • بِاللَّهِ: حرف جر «بِ» + اسم جلاله؛ مجرور، برای بیان فاعل در ساختار «كَفَىٰ بِـ».
  • وَكِيلًا: اسم؛ منصوب به‌عنوان تمییز یا حال؛ از ریشهٔ و-ك-ل، به‌معنای وکیل، سرپرست، کارگزار و نگهدارنده.


Nach oben scrollen