| وَالَّذِينَ كَفَرُوا وَكَذَّبُوا بِآيَاتِنَا فَأُولَٰئِكَ لَهُمْ عَذَابٌ مُهِينٌ و کسانی که کفر ورزیدند و آیات ما را دروغ انگاشتند، پس آنان عذابی خوارکننده خواهند داشت. وَالَّذِينَ كَفَرُواو کسانی که کفر ورزیدند
شرح واژهها: - وَ: حرف عطف، برای پیوند دادن جمله با قبل
- الَّذِينَ: اسم موصول جمع مذکر، در محل رفع مبتدا
- كَفَرُوا: فعل ماضی، صیغهٔ جمع مذکر غائب، از ریشهٔ «ك ف ر» به معنای پوشاندن، انکار کردن، کفر ورزیدن
وَكَذَّبُوا بِآيَاتِنَاو آیات ما را دروغ شمردند
شرح واژهها: - وَ: حرف عطف
- كَذَّبُوا: فعل ماضی، جمع مذکر غائب، باب تفعیل، از ریشهٔ «ك ذ ب» به معنای نسبت دروغ دادن، تکذیب کردن
- بِ: حرف جر
- آيَاتِ: اسم جمع، مجرور به «بِ»، از ریشهٔ «أ ي ي / أ ي ة» به معنای نشانهها، آیات
- نَا: ضمیر متصل متکلم معالغیر، مضافالیه
فَأُولَٰئِكَ لَهُمْ عَذَابٌ مُهِينٌپس آنان عذابی خوارکننده دارند
شرح واژهها: - فَ: حرف تفریع، دلالت بر نتیجه و پیامد
- أُولَٰئِكَ: اسم اشارهٔ جمع دور، در محل رفع مبتدا
- لَهُمْ: جار و مجرور، خبر مقدم، «لِ» حرف جر + «هُمْ» ضمیر جمع غائب
- عَذَابٌ: اسم نکره، مرفوع، مبتدای مؤخر، از ریشهٔ «ع ذ ب» به معنای مجازات و رنج
- مُهِينٌ: صفت برای «عذاب»، اسم فاعل از باب إفعال، از ریشهٔ «ه و ن» به معنای خوارکننده، رسواکننده
| 