الَّذِينَ آمَنُوا يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ ۖ وَالَّذِينَ كَفَرُوا يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ الطَّاغُوتِ فَقَاتِلُوا أَوْلِيَاءَ الشَّيْطَانِ ۖ إِنَّ كَيْدَ الشَّيْطَانِ كَانَ ضَعِيفًا
کسانی که ایمان آوردهاند، در راه خدا میجنگند، و کسانی که کافر شدهاند، در راه طاغوت میجنگند؛ پس با یاران شیطان بجنگید؛ همانا نیرنگ شیطان همواره ناتوان است.
الَّذِينَ آمَنُوا يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِترجمه:
کسانی که ایمان آوردهاند، در راه خدا میجنگند. توضیح گرامر و واژهها: - الَّذِينَ
اسم موصول جمع مذکر عاقل، به معنای «کسانی که». نقش مبتدا دارد. - آمَنُوا
فعل ماضی، جمع مذکر غایب، از ریشهٔ «أ م ن».
معنی لغوی: ایمان آوردند، باور کردند.
جملهٔ فعلیهٔ صلهٔ موصول است و محلّ اعراب ندارد. - يُقَاتِلُونَ
فعل مضارع، جمع مذکر غایب، باب مفاعله (قاتَلَ يُقاتِلُ).
معنی: میجنگند، پیکار میکنند.
خبر برای «الَّذِينَ». - فِي
حرف جر، به معنی «در». - سَبِيلِ
اسم مجرور به «فی»، مضاف.
معنی: راه، مسیر. - اللَّهِ
مضافالیه مجرور.
ترکیب «في سبيل الله» قید حالت یا قید غایت است؛ یعنی نوع و جهت جنگ را بیان میکند.
وَالَّذِينَ كَفَرُوا يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ الطَّاغُوتِترجمه:
و کسانی که کافر شدهاند، در راه طاغوت میجنگند. توضیح گرامر و واژهها: - وَ
حرف عطف، برای پیوند دو گروه متقابل. - الَّذِينَ
اسم موصول جمع مذکر عاقل، مبتدای جملهٔ جدید. - كَفَرُوا
فعل ماضی، جمع مذکر غایب، از ریشهٔ «ك ف ر».
معنی لغوی: پوشاندند، انکار کردند؛ در اصطلاح: کافر شدند. - يُقَاتِلُونَ
فعل مضارع، خبر برای «الَّذِينَ».
همان ساخت و معنی جملهٔ قبل، اما متعلق آن متفاوت است. - فِي سَبِيلِ
جار و مجرور، قید جهت و هدف. - الطَّاغُوتِ
اسم مجرور، مضافالیه.
ریشه از «طغى» به معنای تجاوز از حد.
در معنا: هر قدرت، شخص یا نظامی که در برابر خداوند سرکشی کند.
فَقَاتِلُوا أَوْلِيَاءَ الشَّيْطَانِترجمه:
پس با یاران شیطان بجنگید. توضیح گرامر و واژهها: - فَ
حرف تفریع، نتیجهگیری از دو جملهٔ پیشین. - قَاتِلُوا
فعل امر، جمع مخاطب (شما).
از ریشهٔ «قاتل».
معنی: بجنگید. - أَوْلِيَاءَ
مفعولبه منصوب.
جمع «وليّ».
معنی: دوستان، یاران، سرپرستان. - الشَّيْطَانِ
مضافالیه مجرور.
ریشه از «شطن» به معنای دور شدن.
اشاره به عامل گمراهی و دشمن انسان.
إِنَّ كَيْدَ الشَّيْطَانِ كَانَ ضَعِيفًاترجمه:
بیگمان نیرنگ شیطان ناتوان بوده است. توضیح گرامر و واژهها: - إِنَّ
حرف تأکید و نصب، برای استحکام معنا. - كَيْدَ
اسم «إنَّ»، منصوب.
معنی: نیرنگ، مکر، نقشهٔ پنهانی. - الشَّيْطَانِ
مضافالیه مجرور. - كَانَ
فعل ماضی ناقصه.
برای بیان ثبوت یا استمرار صفت در گذشته و حال. - ضَعِيفًا
خبر «كان»، منصوب.
معنی: ناتوان، سست، بیقدرت.
| 