فَادْخُلِي فِي عِبَادِيپس در میان بندگان من وارد شو. فَادْخُلِي
از ریشهٔ «د ـ خ ـ ل»؛ فعل امر برای مخاطب مؤنث مفرد، به معنای «وارد شو». «فاء» در آغاز، نتیجه یا پیوستگی را میرساند؛ «ی» در پایان، نشانهٔ مخاطب مؤنث مفرد است. فِي
حرف جر؛ به معنای «در، میان، داخلِ». عِبَادِي
جمع «عَبْد» از ریشهٔ «ع ـ ب ـ د»؛ «بندگان من». «عِباد» جمع مکسرِ «عبد» است و «ی» در پایان، ضمیر متصلِ متکلم مفرد و به معنای «من» است. | 