ما أَنزَلنا عَلَيكَ القُرآنَ لِتَشقىٰما قرآن را بر تو نازل نکردیم تا به رنج و سختی بیفتی. ما
حرف نفی است و در اینجا فعل ماضی را منفی می‌کند. معنای آن: «نکردیم». أَنزَلنا
فعل ماضی، باب إفعال، اول شخص جمع، از ریشهٔ «ن ز ل» است. «أَنزَلَ» یعنی فرود آورد، نازل کرد. «نا» در پایان فعل، ضمیر متصل در جایگاه فاعل است و به معنای «ما» است. معنای کامل: «نازل کردیم». عَلَيكَ
از حرف جر «عَلى» به معنای «بر، بر سوی» و ضمیر متصل «كَ» به معنای «تو» تشکیل شده است. «عَلَيكَ» در این آیه متعلق به «أَنزَلنا» است. معنای آن: «بر تو». القُرآنَ
اسم معرفه با «ال»، مفرد، مذکر و منصوب است و نقش مفعول‌به برای «أَنزَلنا» دارد. از ریشهٔ «ق ر أ» گرفته شده و به معنای خواندن و تلاوت کردن است. «القُرآن» نام کتاب الهی نازل‌شده بر پیامبر است. معنای آن: «قرآن را». لِتَشقىٰ
«لِ» حرف تعلیل به معنای «تا، برای اینکه» است. «تَشقىٰ» فعل مضارع منصوب، دوم شخص مفرد مذکر، از ریشهٔ «ش ق ي» است. «شَقِيَ» یعنی رنج کشید، سختی دید، بدبخت و درمانده شد. معنای کامل: «تا رنج بکشی» یا «تا به سختی بیفتی». | 