وَالنَّهَارِ إِذَا تَجَلَّىٰسوگند به روز، هنگامی که آشکار و روشن شود. وَ
ریشه: ندارد؛ حرف عطف و قسم است.
گرامر: حرف جرّ و قسم؛ اسم پس از خود را مجرور میکند.
معنا: سوگند به، و سوگند به. النَّهَارِ
ریشه: نهر.
گرامر: اسم، معرفه با «ال»، مفرد، مذکر و مجرور به «وَ»ی قسم؛ نشانهٔ جرّ آن کسرهٔ پایانی است.
معنا: روز؛ فاصلهٔ میان طلوع خورشید و غروب آن. إِذَا
ریشه: ندارد؛ واژهای مبنی است.
گرامر: ظرف زمانِ متضمن معنای شرط؛ جملهٔ پس از خود را به زمان معیّن پیوند میدهد.
معنا: هنگامی که، زمانی که. تَجَلَّىٰ
ریشه: جلو.
گرامر: فعل ماضی، صیغهٔ سومشخص مفرد مذکر؛ از باب تفعّل؛ فاعل آن ضمیر پنهان «هو» است که به «النهار» بازمیگردد.
معنا: آشکار شد، نمایان گشت، روشن و پدیدار شد. | 