وَما هُوَ بِقَولِ شَيطانٍ رَجيمٍو آن، سخنِ شیطانی راندهشده نیست. وَ - ریشه: حرف است و ریشهٔ اشتقاقی ندارد.
- گرامر: حرف عطف یا استیناف.
- معنا: و.
ما - ریشه: حرف است و ریشهٔ اشتقاقی ندارد.
- گرامر: حرف نفی؛ برای نفیِ جملهٔ اسمیه.
- معنا: نیست، نمیباشد.
هُوَ - ریشه: ضمیر است و ریشهٔ اشتقاقی ندارد.
- گرامر: ضمیر منفصلِ مبنی، در محل رفع مبتدا.
- معنا: او، آن؛ مراد قرآن است.
بِ - ریشه: حرف است و ریشهٔ اشتقاقی ندارد.
- گرامر: حرف جرّ زائد در ساختار نفی، برای تأکید نفی؛ اسم پس از خود را مجرور میکند.
- معنا: به، از؛ در اینجا در ترجمهٔ روان، نقش تأکیدی دارد.
قَولِ - ریشه: «ق و ل».
- گرامر: اسم مفرد، مجرور به حرف جرّ «بِ»، و مضاف؛ نشانهٔ جرّ آن کسره است.
- معنا: گفتار، سخن، کلام.
شَيطانٍ - ریشه: «ش ط ن»؛ برخی نیز آن را از «ش ي ط» دانستهاند.
- گرامر: اسم مفرد، مجرور، مضافالیه برای «قَولِ»؛ نشانهٔ جرّ آن کسره است.
- معنا: شیطان؛ موجود سرکش و دورشده از خیر و رحمت.
رَجيمٍ - ریشه: «ر ج م».
- گرامر: صفتِ مجرور برای «شَيطانٍ»؛ نشانهٔ جرّ آن کسره است.
- معنا: راندهشده، دورشده، سنگسارشده؛ یعنی دور از رحمت الله.
|
