081-002-007-تكوير

« Back to Glossary Index
و آنگاه که آن ستاره‌ها متلاشی شوند و فرو ریزند (این دو آیه بر اساس راهنمایی‌های قرآن به زمانی اشاره دارد که مقدمات متلاشی شدن زمین فراهم می‌گردد؛ که باعث آن فشرده شدن و جمع شدن خورشید است. حقیقت این موضوع را باید دانشمندان فضایی تشریح نمایند. آیه دوم با در نظر گرفتن آیات دیگر قرآن، از جمله آیه پنجم سوره شوری، می‌رساند که این زمان، زمان متلاشی شدن زحل، مشتری و مریخ یکی پس از دیگری به ترتیبی است که ذکر شد. متلاشی شدن این ستاره‌ها که در وسط همین سوره به سیارات منظومه شمسی معرفی شده‌اند، توسط دانشمندان روی زمین مشاهده می‌شود و این حادثه به مردم زمین اعلام خطر می‌کند که به زودی نوبت انفجار به زمین می‌رسد.) (۲)

وَإِذَا النُّجُومُ انكَدَرَتْ

و هنگامی که ستارگان تیره و بی‌فروغ شوند.

وَ
ریشه: حرفِ مبنی و بدون ریشهٔ اشتقاقی.
گرامر: حرف عطف یا استیناف؛ در این‌جا آغازکنندهٔ جمله و پیونددهنده با آیات پیشین است.
معانی: و، و نیز، در حالی که.

إِذَا
ریشه: اسمِ مبنی و بدون ریشهٔ فعلی.
گرامر: ظرف زمان برای آینده، مبنی بر سکون در محل نصب؛ معمولاً معنای شرط دارد و جملهٔ پس از آن به آن وابسته است.
معانی: هنگامی که، وقتی که، آن‌گاه که.

النُّجُومُ
ریشه: ن ج م.
گرامر: اسم جمعِ «نَجْم»؛ معرفه با «الـ»؛ مرفوع با ضمه، زیرا فاعلِ فعل «انْكَدَرَتْ» است.
معانی: ستارگان؛ اجرام نورانی آسمان.

انْكَدَرَتْ
ریشه: ك د ر.
گرامر: فعل ماضی، باب انفِعال، صیغهٔ سوم‌شخص مؤنث مفرد؛ «تاء» در پایان، تاء تأنیث ساکن است و به سبب جمعِ غیرعاقل بودنِ «النُّجُوم» آمده است.
معانی: تیره شدند، بی‌فروغ شدند، فرو ریختند، پراکنده و نابسامان شدند.

Nach oben scrollen