| تَبَّتْ يَدَا أَبِي لَهَبٍ وَتَبَّ دستانِ ابولهب بریده و نابود باد، و خود او نیز نابود شد. تَبَّتْ يَدَا أَبِي لَهَبٍدو دستِ ابولهب نابود باد. تَبَّتْ
ریشه: «ت ب ب». فعل ماضی، مؤنث مفرد؛ بهسبب آنکه فاعلِ آن «يَدَا» است و «ید» در عربی مؤنث بهشمار میآید. معنا: نابود شد، زیان کرد، بریده و تباه گشت؛ در اینجا دعای نفرین و اعلام نابودی است. يَدَا
ریشه: «ي د ي». اسم، مثنّی، مرفوع، و فاعلِ فعل «تَبَّتْ»؛ اصل آن «يَدَانِ» است و بهسبب اضافه، نونِ مثنّی حذف شده است. معنا: دو دست؛ و بهصورت کنایی میتواند به توان، عمل، دارایی و کوشش انسان نیز اشاره داشته باشد. أَبِي
ریشه: «أ ب و». اسم، مفرد، مجرور، و مضافالیه برای «يَدَا»؛ «أبي» شکلِ مجرورِ «أبو» است و به «لَهَبٍ» اضافه شده است. معنا: پدرِ. لَهَبٍ
ریشه: «ل ه ب». اسم، مفرد، مجرور، و مضافالیه برای «أبي». معنا: شعله، زبانهٔ آتش. «أبو لهب» کنیهٔ عبدالعُزّی بن عبدالمطلب، عموی پیامبر اسلام، است.
وَتَبَّو خود او نیز نابود شد. وَ
حرف عطف. معنا: و. تَبَّ
ریشه: «ت ب ب». فعل ماضی، مفرد مذکر؛ فاعل آن ضمیر پنهان «هو» است که به ابولهب بازمیگردد. معنا: نابود شد، زیان دید، تباه گشت. | 