أَوْ زِدْ عَلَيْهِ وَرَتِّلِ الْقُرْآنَ تَرْتِيلًایا بر آن بیفزا و قرآن را شمرده، روشن و با دقّت بخوان. أَوْ
حرف عطف است؛ ریشهٔ اشتقاقی ندارد؛ برای بیان انتخاب یا افزودنِ یک حالت دیگر میآید؛ یعنی: «یا». زِدْ
فعل امر، مفرد مذکّر، از ریشهٔ «ز ي د»؛ از فعل «زادَ يَزيدُ»؛ به معنای: «بیفزا»، «اضافه کن»، «بیشتر کن». عَلَيْهِ
«عَلَى» حرف جرّ است و «هِ» ضمیر پیوستهٔ غایبِ مفرد مذکّر؛ «عَلَى» ریشهٔ اشتقاقی ندارد و معنایش: «بر»؛ «هِ» به «آن» بازمیگردد؛ در مجموع: «بر آن». وَ
حرف عطف است؛ ریشهٔ اشتقاقی ندارد؛ برای پیوند دادنِ دو فعل یا دو جمله میآید؛ یعنی: «و». رَتِّلِ
فعل امر، مفرد مذکّر، از باب تفعیل، از ریشهٔ «ر ت ل»؛ از فعل «رَتَّلَ يُرَتِّلُ»؛ به معنای: «شمرده و منظم بخوان»، «با روشنی و دقّت تلاوت کن». الْقُرْآنَ
اسمِ معرفه با «ال»، مفعولبهِ منصوب؛ از ریشهٔ «ق ر أ»؛ به معنای: «خواندنی»، «کتابِ خواندهشده»؛ و مراد: قرآن کریم. تَرْتِيلًا
مصدرِ منصوب از باب تفعیل، از ریشهٔ «ر ت ل»؛ مفعول مطلق برای تأکید فعل «رَتِّلْ»؛ به معنای: «شمرده و سنجیده خواندن»، «خواندنی همراه با دقّت، روشنی و نظم». | 