آیه 11 „هَمَّازٍ مَّشَّاء بِنَمِيمٍ“: تحلیل دستوری:- هَمَّازٍ:
- نوع کلمه: اسم فاعل
- وزن: فَعَّال
- وظیفه: نقش توصیفی (صفت)
- موقعیت دستوری: مضافالیه در ترکیب مضاف و مضافالیه
- مَّشَّاء:
- نوع کلمه: اسم فاعل
- وزن: فَعَّال
- وظیفه: نقش توصیفی (صفت)
- موقعیت دستوری: مضافالیه در ترکیب مضاف و مضافالیه
- بِنَمِيمٍ:
- نوع کلمه: جار و مجرور
- وظیفه: تکمیلکننده معنایی برای صفت „مَّشَّاء“
- معنا: به معنای „با سخنچینی“
تحلیل لغوی:- هَمَّازٍ:
- ریشه: „ه م ز“
- معنا: کسی که پیوسته به دیگران عیبجویی میکند.
- مَّشَّاء:
- ریشه: „م ش ی“
- معنا: کسی که پیوسته حرکت میکند، در اینجا به معنای کسی که پیوسته در حال سخنچینی است.
- نَمِيمٍ:
- ریشه: „ن م م“
- معنا: به معنای سخنچینی و پخش شایعات و اخبار بد
نوع جمله:این جمله یک جمله توصیفی است که ویژگیهای فردی ناپسند را توصیف میکند. در اینجا، دو صفت برای توصیف فردی به کار رفته که به طور مستمر عیبجویی و سخنچینی میکند. این توصیفها معمولاً در قالب هشدار یا نکوهش در قرآن آورده میشود تا از چنین رفتارهایی دوری شود. | 