| فَمَن شَاءَ ذَكَرَهُ پس هر که بخواهد، آن را یاد میکند. فَمَن شَاءَ ذَكَرَهُپس هر که بخواهد، آن را یاد میکند. فَ
حرف عطف یا استیناف است؛ معنای «پس» و «بنابراین» میدهد و این جمله را به مطالب پیشین پیوند میدهد. مَنْ
اسم شرطِ جازم و مبنی بر سکون است؛ برای شخصِ دارای اختیار بهکار میرود و معنای «هر کس که» دارد. شَاءَ
فعل ماضی، مفرد، مذکر و غایب است؛ ریشهٔ آن «ش ي أ» است و معنای «خواست، اراده کرد» دارد. فاعل آن ضمیر پنهان «هُوَ» است که به «مَنْ» بازمیگردد. ذَكَرَهُ
فعل ماضی، مفرد، مذکر و غایب است؛ ریشهٔ آن «ذ ك ر» است و معنای «آن را یاد کرد، به یاد آورد، پند گرفت» دارد. «هُ» ضمیر پیوسته و مفعولبه است و به قرآن یا این تذکره و پند بازمیگردد. | 