| إِنْ هَٰذَا إِلَّا قَوْلُ الْبَشَرِ این، جز سخنِ بشر نیست. إِنْ هَٰذَا إِلَّا قَوْلُ الْبَشَرِاین، جز سخنِ بشر نیست. إِنْ
حرف نفی است و در اینجا به معنای «ما» میآید؛ معنای آن: «نیست». هَٰذَا
اسم اشاره برای مفرد مذکر، مبنی در محل رفعِ مبتدا است؛ برای اشاره به نزدیک به کار میرود؛ معنای آن: «این». إِلَّا
حرفِ حصر و استثنا است؛ ریشه ندارد؛ در این ساختار معنای «جز / مگر» میدهد. قَوْلُ
از ریشهٔ «ق و ل» است؛ اسم، مفرد، مذکر و مرفوع است و خبرِ «هَٰذَا» به شمار میآید؛ معنای آن: «سخن، گفتار، گفته». الْبَشَرِ
از ریشهٔ «ب ش ر» است؛ اسم، جمع، مذکر و مجرور است و مضافالیهِ «قَوْلُ» است؛ معنای آن: «انسانها، آدمیان، بشر». | 