005-060-114-مائدة

« Back to Glossary Index
و بگو آیا به شما خبر دهم که بدتر از مجازات دنیایی‌تان که به‌دست مؤمنان حقیقی اسلام انجام خواهد شد، نزد الله چه مجازاتی است؟ آن مجازات تکرار مجازاتی است که به کسانی از شما رسید که الله آنان را مورد نفرت خود قرار داد و بر ایشان غضب کرد؛ و ایشان را بوزینه‌ها و خوک‌ها نمود و آنان بندگی آن حیله‌گران دینی را کردند. این‌گونه اشخاص جایگاه بدی خواهند داشت و از راه الله گمراه‌ترینند.

(این مطالب اشاره به مطالب مفصل فصول آخر سفر تثنیه دارد که لعنت، نفرت و غضب الله را بر منحرفان بنی‌اسرائیل گوشزد کرده است. بنی‌اسرائیل پس از حکومت سلیمان کم‌کم دچار این وضعیت شدند تا در زمان آخرین پادشاهان خود تحت نفوذ دشمنانشان، یعنی آشوری‌های فسادکار و ستمکار قرار گرفتند، سلطنت‌شان بر هم خورد و مدتها مانند بوزینه‌ها در همه چیز مقلد دولت‌های استعمارگر خود زندگی پستی کردند. چون خوک مجبور بودند زنان خود را تقدیم مردم استعمارگر کنند تا بتوانند خوراک و مقام بهتری به دست آورند؛ این وضع حتی تا مدتها پس از حضرت عیسی ادامه داشت تا اینکه گروه‌هایی از ایشان به جاهای دور دستی از حکومت روم کوچ کردند، مانند یهودیان مدینه. این یهودیان نیز در اثر مخالفت با اسلام، پس از مغلوب شدن به‌دست مسلمانان و رانده شدن از عربستان، تحت نفوذ رومیان قرار گرفتند و تا امروز همان حالت دورویی، بوزینه‌گی و خوکی خود را به‌خاطر انحراف از دین حق ادامه می‌دهند. متأسفانه باید گفت که از مدتها پیش اکثر ملت‌های مسلمان نیز به اشکال مختلف روی غضب الله دچار همین وضع به نام غرب‌زدگی شده‌اند، چرا که از قرآن مجید روی گردانده‌اند.) (60)

قُل هَل أُنَبِّئُكُم بِشَرٍّ مِّن ذَٰلِكَ مَثُوبَةً عِندَ ٱللَّهِ ۚ مَن لَّعَنَهُ ٱللَّهُ وَغَضِبَ عَلَيْهِ وَجَعَلَ مِنْهُمُ ٱلْقِرَدَةَ وَٱلْخَنَازِيرَ وَعَبَدَ ٱلطَّٰغُوتَ ۚ أُو۟لَٰٓئِكَ شَرٌّ مَّكَانًۭا وَأَضَلُّ عَن سَوَآءِ ٱلسَّبِيلِ

بگو: آیا شما را از چیزی بدتر از این، از نظر کیفر نزد خدا، آگاه کنم؟ کسانی که خدا آنان را لعنت کرده و بر آنان خشم گرفته و از ایشان بوزینگان و خوکان قرار داد و [برخی از آنان] طاغوت را پرستیدند؛ آنان از نظر جایگاه بدترند و از راه راست گمراه‌تر.


قُل هَل أُنَبِّئُكُم بِشَرٍّ مِّن ذَٰلِكَ مَثُوبَةً عِندَ ٱللَّهِ

بگو: آیا شما را از چیزی بدتر از آن، به عنوان کیفر نزد خدا، خبر دهم؟

  • قُل: فعل امر، از ریشهٔ «ق و ل»، به معنای گفتن؛ خطاب به پیامبر.
  • هَل: حرف استفهام، برای پرسش.
  • أُنَبِّئُكُم: فعل مضارع، باب تفعیل، ریشهٔ «ن ب أ»؛ «خبر دادنِ مهم»، «شما را خبر دهم».
  • بِشَرٍّ: حرف جر «بـ» + اسم «شرّ»، ریشهٔ «ش ر ر»، به معنای بدی.
  • مِّن ذَٰلِكَ: «مِن» حرف جر + اسم اشارهٔ «ذٰلِكَ»، به معنای «از آن».
  • مَثُوبَةً: اسم، ریشهٔ «ث و ب»، به معنای پاداش یا کیفرِ بازگشت‌یابنده؛ در اینجا به معنای کیفر.
  • عِندَ ٱللَّهِ: «عند» ظرف مکان مجازی به معنای نزد؛ «اللَّه» اسم جلاله.

مَن لَّعَنَهُ ٱللَّهُ وَغَضِبَ عَلَيْهِ

کسانی که خدا آنان را لعنت کرده و بر آنان خشم گرفته است.

  • مَن: اسم موصول، به معنای «کسی که / کسانی که».
  • لَّعَنَهُ: فعل ماضی، ریشهٔ «ل ع ن»، به معنای دور کردن از رحمت؛ «او را لعنت کرد».
  • ٱللَّهُ: فاعل.
  • وَ: حرف عطف.
  • غَضِبَ: فعل ماضی، ریشهٔ «غ ض ب»، به معنای خشم گرفت.
  • عَلَيْهِ: «علی» حرف جر + ضمیر «ه»، به معنای «بر او».

وَجَعَلَ مِنْهُمُ ٱلْقِرَدَةَ وَٱلْخَنَازِيرَ

و از آنان بوزینگان و خوکان قرار داد.

  • وَجَعَلَ: فعل ماضی، ریشهٔ «ج ع ل»، به معنای قرار دادن، تبدیل کردن.
  • مِنْهُمُ: «مِن» حرف جر + ضمیر جمع «هم»، به معنای «از میان آنان».
  • ٱلْقِرَدَةَ: اسم جمع، ریشهٔ «ق ر د»، به معنای بوزینگان.
  • وَٱلْخَنَازِيرَ: اسم جمع، ریشهٔ «خ ن ز ر»، به معنای خوکان.

وَعَبَدَ ٱلطَّٰغُوتَ

و طاغوت را پرستید.

  • وَ: حرف عطف.
  • عَبَدَ: فعل ماضی، ریشهٔ «ع ب د»، به معنای پرستش کرد.
  • ٱلطَّٰغُوتَ: اسم، ریشهٔ «ط غ ي»، به معنای هر معبود یا قدرت سرکش و تجاوزگر از حد.

أُو۟لَٰٓئِكَ شَرٌّ مَّكَانًۭا وَأَضَلُّ عَن سَوَآءِ ٱلسَّبِيلِ

آنان از نظر جایگاه بدترند و از راه راست گمراه‌تر.

  • أُو۟لَٰٓئِكَ: اسم اشارهٔ جمع برای دور، به معنای «آنان».
  • شَرٌّ: اسم تفضیل، ریشهٔ «ش ر ر»، به معنای بدتر.
  • مَّكَانًۭا: اسم، ریشهٔ «ك و ن»، به معنای جایگاه.
  • وَأَضَلُّ: «واو» عطف + اسم تفضیل از ریشهٔ «ض ل ل»، به معنای گمراه‌تر.
  • عَن: حرف جر، به معنای «از».
  • سَوَآءِ: اسم، ریشهٔ «س و ي»، به معنای برابر، راست.
  • ٱلسَّبِيلِ: اسم، ریشهٔ «س ب ل»، به معنای راه.
Nach oben scrollen