064-011-108-تغابن

هیچ مصیبتی رخ نمی‌دهد مگر به اجازهٔ خدا، و هر کس به خدا ایمان بیاورد، خدا دل او را هدایت می‌کند، و خدا به هر چیزی داناست.

ما أَصابَ مِن مُصيبَةٍ إِلّا بِإِذْنِ اللَّهِ

هیچ مصیبتی روی نمی‌دهد مگر به اجازهٔ خدا.
شرح واژه‌ها:

• ما: حرف نفی؛ برای نفی وقوع فعل به‌کار می‌رود.
• أَصابَ: فعل ماضی، سوم‌شخص مفرد مذکر؛ از ریشهٔ «ص و ب» به معنای رسیدن، واقع شدن.
• مِن: حرف جر زائده برای تأکید نفی.
• مُصيبَةٍ: اسم، مفرد مؤنث، نکره، مجرور به‌سبب «مِن»؛ از ریشهٔ «ص و ب» به معنای حادثه، بلا، پیشامد.
• إِلّا: ادات استثناء؛ برای استثنا کردن از نفی.
• بِإِذْنِ: «بِ» حرف جر + «إِذْن» اسم، مفرد، مجرور؛ از ریشهٔ «أ ذ ن» به معنای اجازه، فرمان.
• اللَّهِ: اسم جلاله، مضافٌ‌الیه، مجرور.

وَمَن يُؤْمِنْ بِاللَّهِ يَهْدِ قَلْبَهُ

و هر کس به خدا ایمان بیاورد، دل او را هدایت می‌کند.
شرح واژه‌ها:

• وَ: حرف عطف.
• مَن: اسم شرط جازم، به معنای «هر کس».
• يُؤْمِنْ: فعل مضارع مجزوم به‌سبب اسم شرط؛ از ریشهٔ «أ م ن» به معنای ایمان آوردن.
• بِاللَّهِ: «بِ» حرف جر + «اللَّه» اسم جلاله، مجرور؛ متعلق به فعل «يؤمن».
• يَهْدِ: فعل مضارع مجزوم به‌سبب جواب شرط؛ از ریشهٔ «ه د ي» به معنای هدایت کردن.
• قَلْبَهُ: «قلب» اسم مفرد منصوب به‌عنوان مفعول‌به؛ از ریشهٔ «ق ل ب به معنای دل، باطن؛ «هُ» ضمیر متصل مضاف‌الیه، اشاره همان شخصمن.

وَاللَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ

و خدا به هر چیزی داناست.
شرح واژه‌ها:

• وَ: عطف یا استئناف.
• اللَّهُ: اسملاله، مبتدا، مرفوع.
• بِكُلِّ: «ِ» حرف جر + «كُلّ» اسم، مجرور، مضاف؛ به معنای همهٔ.
• شَيْءٍ: اسم مفرد نکره، مضافٌ‌الیه، مجرور؛ به معنای هر چیز.
• عَلِيمٌ: صیغهٔ مبالغه، خبر مبتدا، مرفوع؛ از ریشهٔ «ع ل م» به معنای بسیار دانا.