064-003-108-تغابن

آسمان‌ها و زمین را به حق آفرید، و شما را صورت‌بندی کرد و صورت‌هایتان را نیکو گردانید، و بازگشت [همه] به سوی اوست.

خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ بِالْحَقِّ

آسمان‌ها و زمین را به حق آفرید.

شرح واژه‌ها:

• خَلَقَ: فعل ماضی، ریشه «خ ل ق»، به‌معنای آفریدن از روی اندازه‌گیری و تقدیر.
• السَّمَاوَاتِ: اسم جمع مؤنث سالم، ریشه «س م و»، به‌معنای آسمان‌ها؛ مفعول‌به.
• وَ: حرف عطف، به‌معنای «و».
• الْأَرْضَ: اسم مفرد، ریشه «أ ر ض»، به‌معنای زمین؛ معطوف به «السماوات».
• بِ: حرف جر.
• الْحَقِّ: اسم مجرور، ریشه «ح ق ق»، به‌معنای حق، حقیقت، استواری و هدف‌داری؛ بیان‌کنندهٔ آفرینش بر پایهٔ حقیقت.

وَصَوَّرَكُمْ فَأَحْسَنَ صُوَرَكُمْ

و شما را صورت‌بندی کرد، پس صورت‌هایتان را نیکو گردانید.

شرح واژه‌ها:

• وَ: حرف عطف.
• صَوَّرَكُمْ: فعل ماضی + ضمیر مفعولی «کم»، ریشه «ص و ر»، به‌معنای شکل دادن و هیئت بخشیدن به شما.
• فَ: حرف تفریع، نشان‌دهندهٔ نتیجه.
• أَحْسَنَ: فعل ماضی، باب افعال، ریشه «ح س ن»، به‌معنای نیکو و زیبا گردانید.
• صُوَرَكُمْ: اسم جمع + ضمیر، ریشه «ص و ر»، به‌معنای صورت‌ها و شکل‌های شما؛ مفعول‌به.

وَإِلَيْهِ الْمَصِيرُ

و بازگشت به سوی اوست.

شرح واژه‌ها:

• وَ: حرف عطف.
• إِلَيْهِ: حرف جر + ضمیر، به‌معنای «به سوی او».
• الْمَصِيرُ: اسم، ریشه «ص ي ر»، به‌معنای بازگشت، سرانجام و فرجام نهایی.