فَاليَومَ لا يُؤخَذُ مِنكُم فِديَةٌ وَلا مِنَ الَّذينَ كَفَروا ۚ مَأواكُمُ النّارُ ۖ هِيَ مَولاكُم ۖ وَبِئسَ المَصيرُ پس امروز نه از شما فدیهای پذیرفته میشود و نه از کسانی که کفر ورزیدند. جایگاه شما آتش است؛ همان است سرپرست شما، و چه بد سرانجامی است.
فَاليَومَ لا يُؤخَذُ مِنكُم فِديَةٌپس امروز از شما هیچ فدیهای گرفته نمیشود.
شرح واژهها: - فَ: حرف عطف و نتیجه، برای پیوند با آیهٔ قبل
- اليَومَ: اسم زمان، منصوب به عنوان ظرف زمان، به معنای «امروز»
- لا: حرف نفی
- يُؤخَذُ: فعل مضارع مجهول، ریشه: أ خ ذ، به معنای «گرفته میشود»
- مِنكُم: مِن حرف جر + کم ضمیر متصل، «از شما»
- فِديَةٌ: اسم، ریشه: ف د ي، به معنای «فدیه، عوض، بازخرید»، فاعل فعل مجهول
وَلا مِنَ الَّذينَ كَفَرواو نه از کسانی که کافر شدند.
شرح واژهها: - وَ: حرف عطف
- لا: حرف نفی، معطوف بر نفی قبلی
- مِنَ: حرف جر
- الَّذينَ: اسم موصول جمع مذکر، «کسانی که»
- كَفَروا: فعل ماضی جمع، ریشه: ك ف ر، به معنای «کفر ورزیدند»
مَأواكُمُ النّارُجایگاه شما آتش است.
شرح واژهها: - مَأوا: اسم مکان، ریشه: أ و ي، به معنای «جایگاه، پناهگاه»
- كُم: ضمیر متصل، مضافالیه، «شما»
- النّارُ: اسم معرفه، ریشه: ن و ر، به معنای «آتش»، خبر جمله
هِيَ مَولاكُمآن سرپرست شماست.
شرح واژهها: - هِيَ: ضمیر منفصل مؤنث، اشاره به «نار»
- مَولى: اسم، ریشه: و ل ي، به معنای «سرپرست، صاحب اختیار، همراه»
- كُم: ضمیر متصل، مضافالیه
ضمیر «هیَ» در آیهٔ «فَالْيَوْمَ لَا يُؤْخَذُ مِنكُمْ فِدْيَةٌ وَلَا مِنَ الَّذِينَ كَفَرُوا ۚ مَأْوَاكُمُ النَّارُ ۖ هِيَ مَوْلَاكُمْ ۖ وَبِئْسَ الْمَصِيرُ» به کلمه «النّارُ» برمیگردد. توضیح:
در این آیه، بعد از ذکر «مأواكم النارُ» (جایگاه شما آتش است) میگوید «هي مولاكم»، ضمیر «هي» به صورت مؤنث مفرد آمده و با کلمه «النار» که مؤنث مفرد است مطابق است. بنابراین ضمیر «هي» به «النار» بازمیگردد و جمله به معنی این است که آتش مولای شماست (یعنی سرپرست یا صاحب شماست). |
وَبِئسَ المَصيرُو چه بد سرانجامی است.
شرح واژهها: - وَ: حرف عطف
- بِئسَ: فعل جامد برای نکوهش
- المَصيرُ: اسم، ریشه: ص ي ر، به معنای «بازگشت، سرانجام»، فاعل بِئسَ
| 