| لِيَجْزِيَهُمُ اللَّهُ أَحْسَنَ مَا عَمِلُوا وَيَزِيدَهُم مِّن فَضْلِهِ ۗ وَاللَّهُ يَرْزُقُ مَن يَشَاءُ بِغَيْرِ حِسَابٍ تا خداوند آنان را به بهترین پاداشِ اعمالی که انجام دادهاند جزا دهد و از فضل خویش بر آنان بیفزاید؛ و خداوند هر که را بخواهد، بیحساب روزی میدهد.
لِيَجْزِيَهُمُ اللَّهُ أَحْسَنَ مَا عَمِلُوا
تا خداوند آنان را به بهترینِ آنچه انجام دادهاند پاداش دهد. - لِـ: لام تعلیل، برای بیان هدف و علت
- يَجْزِيَ: فعل مضارع منصوب به سبب لام تعلیل، از ریشهٔ «جزی»، به معنای پاداش دادن
- هُم: ضمیر متصل، مفعولبه، به معنای «آنان»
- اللَّهُ: اسم جلاله، فاعل مرفوع
- أَحْسَنَ: مفعولبه دوم، اسم تفضیل به معنای «بهترین»
- مَا: اسم موصول، به معنای «آنچه»
- عَمِلُوا: فعل ماضی، از ریشهٔ «عمل»، به معنای «انجام دادند»، واو ضمیر فاعل جمع
وَيَزِيدَهُم مِّن فَضْلِهِ
و از فضل خویش بر آنان بیفزاید. - وَ: حرف عطف
- يَزِيدَ: فعل مضارع منصوب (معطوف بر «يَجْزِيَ»)، از ریشهٔ «زید»، به معنای افزودن
- هُم: ضمیر متصل، مفعولبه، به معنای «آنان»
- مِن: حرف جر، برای بیان منشأ
- فَضْلِهِ: «فضل» اسم مجرور، به معنای بخشش و افزونی؛ «ـه» ضمیر متصل، مضافالیه، به معنای «او»
وَاللَّهُ يَرْزُقُ مَن يَشَاءُ بِغَيْرِ حِسَابٍ
و خداوند هر که را بخواهد، بیحساب روزی میدهد. - وَ: حرف استئناف
- اللَّهُ: اسم جلاله، مبتدا مرفوع
- يَرْزُقُ: فعل مضارع مرفوع، از ریشهٔ «رزق»، به معنای روزی دادن
- مَن: اسم موصول، مفعولبه، به معنای «هر که»
- يَشَاءُ: فعل مضارع مرفوع، از ریشهٔ «شیء»، به معنای خواستن
- بِـ: حرف جر
- غَيْرِ: اسم مجرور، به معنای «بدون»
- حِسَابٍ: اسم مجرور، به معنای شمارش، اندازه یا محدودیت
| 