024-036-102-نور

فِي بُيُوتٍ أَذِنَ اللَّهُ أَنْ تُرْفَعَ وَيُذْكَرَ فِيهَا اسْمُهُ يُسَبِّحُ لَهُ فِيهَا بِالْغُدُوِّ وَالْآصَالِ
در خانه‌هایی که خدا اجازه داده است رفعت یابند و نام او در آن‌ها یاد شود؛ در آن‌ها هر بامداد و شامگاه او را تسبیح می‌گویند.

فِي بُيُوتٍ أَذِنَ اللَّهُ أَنْ تُرْفَعَ وَيُذْكَرَ فِيهَا اسْمُهُ

ترجمهٔ فارسی:
در خانه‌هایی که خدا اجازه داده است که بالا برده شوند و نام او در آن‌ها یاد شود.

شرح واژه‌ها (گرامر و معنا):

• فِي: حرف جر، به معنای «در».
• بُيُوتٍ: اسم مجرور به «في»، جمع «بيت»، به معنای خانه‌ها.
• أَذِنَ: فعل ماضی، به معنای اجازه داد.
• اللَّهُ: فاعل مرفوع، نام خاص ذات الهی.
• أَنْ: حرف مصدری و ناصب.
• تُرْفَعَ: فعل مضارع مجهول منصوب، از ریشهٔ «رفع»، به معنای بالا برده شوند.
• وَ: حرف عطف.
• يُذْكَرَ: فعل مضارع مجهول منصوب، به معنای یاد شود.
• فِيهَا: جار و مجرور، «در آن‌ها»، اشاره به خانه‌ها.
• اسْمُهُ: «اسم» نائب فاعل مرفوع، «ـه» ضمیر متصل مضاف‌الیه، به معنای نام او.

يُسَبِّحُ لَهُ فِيهَا بِالْغُدُوِّ وَالْآصَالِ

ترجمهٔ فارسی:
در آن‌ها، هر بامداد و شامگاه، او را تسبیح می‌گویند.

شرح واژه‌ها (گرامر و معنا):

• يُسَبِّحُ: فعل مضارع معلوم، به معنای تسبیح می‌کند / تسبیح می‌گویند.
• لَهُ: جار و مجرور، «برای او»، اشاره به خداوند.
• فِيهَا: جار و مجرور، «در آن‌ها»، اشاره به خانه‌ها.
• بِالْغُدُوِّ: جار و مجرور، «در بامدادان»، جمع «غدوة».
• وَ: حرف عطف.
• الْآصَالِ: اسم مجرور، جمع «أصيل»، به معنای شامگاهان.