| پله هائی که آن ملكها (فرشته ها) و آن روح، از آنها بسوی او بالا میروند، در زمانی که مقدارِ آن پنجاه هزار سال است (آن ملكها، ماه ها و زمین ها و خورشید آنها هستند، که نام آنها، منظومه شمسی معروف ماست، که همه بی اختیار و مورد تملک و مامور الله هستند، برای زندگی انسانها و شبه انسانهایِ روی زمین هایِ قابل سکونتِ هفتگانه ی منظومه شمسی، که بر طبق تذکری که در آیه پنجمِ سوره شورا میباشد، اول پلوتون بعد نپتون، بعد از آن به ترتیب اورانوس و زحل و مشتری و مریخ متلاشی میگردند و جذب خورشید میشوند، تا نوبت به کره زمین رسد و آن روح، قوه جاذبه عمومی آنهاست، که مربوط به خورشید و منظومه آن بوده، که بسوی مرکز بزرگتر خود بر میگردد، یا به عبارت دیگر، طومارشان پیچیده میشود و همه بسوی عرش آخرتی الله نزدیک میشوند و جزء زمين آخرت، یا کرات و کهکشان های بالای آن میگردند و چون شروعِ این بالا رفتن، از شروع خرابی کره زمین است، هزار سال از این پنجاه هزار سال، قبل از انفجار زمین ما میباشد و 4۹ هزار سالِ بقیه، عبارتست از فاصله دو نفخه ای که در سوره زمر، یاد آوری شده، که به عبارت دیگر فاصله بین قیامت اول و قيامت دوم است، که در این زمان طولانی، ارواح مردگانِ روی زمین، یک بیهوشی و بیخبری را میگذرانند و در یک قبر، یا دالان فضائی بسوی زمین آخرت برده میشوند، تا در آنجا هر یک در بدن و لباسی از جنسِ زمین آخرت زنده شوند و چون ملخ هائی از انتهای آن دالان، یا حافره، یا به عبارت دیگر، قبرهای خود، بصورت زنده های بیرون می آیند و شرح مفصل اینها در کتاب اثبات خدا و آخرت هست) (4) |
070-004-082-معارج
« Back to Glossary Index