065-010-097-طلاق

أَعَدَّ اللَّهُ لَهُم عَذَابًا شَدِيدًا ۖ فَاتَّقُوا اللَّهَ يَا أُولِي الْأَلْبَابِ الَّذِينَ آمَنُوا ۚ قَدْ أَنزَلَ اللَّهُ إِلَيْكُمْ ذِكْرًا

ترجمه به فارسی (جمله‌جمله):

1. «أَعَدَّ اللَّهُ لَهُم عَذَابًا شَدِيدًا»
   • ترجمه: خدا برای آنها عذابی سخت آماده ساخته است.
   • توضیحات واژه‌ها:
     • أَعَدَّ: فعل ماضی از ریشه ع د د به معنای آماده کردن، فراهم ساختن.
     • اللَّهُ: نام خداوند.
     • لَهُمْ: ضمیر جمع به معنی «برای آنها».
     • عَذَابًا: مفعول (نصب) از «عَذَاب» به معنی کیفر، شکنجه، عقاب؛ به صورت اسم نکره و با تأکید روی شدت جمله.
     • شَدِيدًا: صفت (نصب) از «شَدِيد» به معنی سخت، شدید؛ تأکید بر نوع و قوت عذاب.
2. «فَاتَّقُوا اللَّهَ يَا أُولِي الْأَلْبَابِ الَّذِينَ آمَنُوا»
   • ترجمه: پس تقوای خدا را پیشه کنید ای صاحبان عقل، ای کسانی که ایمان آورده‌اید.
   • توضیحات واژه‌ها:
     • فَ: حرف عطف که رابطه علت/نتیجه یا پی‌آمد را نشان می‌دهد؛ معمولاً «پس» یا «آنگاه».
     • اتَّقُوا: فعل امر جمع از ریشه و ق و ی به معنی پرهیز داشتن، تقوا پیشه کردن، از خدا ترسیدن؛ مخاطب جمع است.
     • اللَّهَ: مفعول (نصب) به معنی خدا؛ «تقوای خدا را پیشه کنید» یعنی از کارهایی که غضب او را در پی دارد بپرهیزید و او را بپرستید.
     • يَا: ندا، خطاب.
     • أُولِي: جمع «أَولِي» از «أَولى» به معنی صاحبان، دارندگان.
     • الْأَلْبَابِ: «لبّ» در لغت به معنی مغز، عقل، فهم است؛ «الألباب» جمع آن به معنی صاحبان عقل‌ها، خردمندان.
     • الَّذِينَ: صفت موصول برای انسان‌ها؛ «آنانی که».
     • آمَنُوا: فعل ماضی مبنی بر جمع به معنی ایمان آوردند؛ خبر برای «الَّذِينَ».
   • نکته نحوی/بلاغی: عبارت «يا أُولِي الألبابِ الذين آمنوا» به صورت دو صفت متوالی برای مخاطبان است: اول دعوت به تقوا، سپس مشخص کردن مخاطبان به «صاحبان عقل» و توضیح اضافه «که ایمان آورده‌اند». بنابراین مخاطب هم عقل و هم ایمان دارد.
3. «قَدْ أَنزَلَ اللَّهُ إِلَيْكُمْ ذِكْرًا»
   • ترجمه: همانا خدا براى شما یادآورى (ذکری/کتابی) فرستاده است.
   • توضیحات واژه‌ها:
     • قَدْ: ظرف تأکید/حتمیت که وقوع رخداد را تقویت می‌کند؛ در این‌جا به معنی «بی‌گمان» یا «همانا» است.
     • أَنزَلَ: فعل ماضی از ریشه ن ز ل به معنی نازل کردن، فرستادن (معمولاً درباره وحی و کتاب).
     • اللَّهُ: فاعل، خداوند.
     • إِلَيْكُمْ: جار و مفعول به معنی «به سوی شما» یا «براى شما».
     • ذِكْرًا: مفعول (نصب) از «ذِكر» که در این‌جا می‌تواند به معنی یادکرد، هشدار، ذکر دینی یا کتاب مقدس (یادآورندهٔ هدایت) باشد؛ اسم نکره است که جنبه عموم دارد.

توضیحات تفسیری کوتاه (به زبان روشن):

• ترکیب آیات هشدارآمیز است: ابتدا خبر از عذاب آماده‌شده برای کسانی که شایستهٔ آنند داده می‌شود، سپس مخاطب — مؤمنان اهل عقل — به پرهیزکاری و تقوا فراخوانده می‌شوند. در پایان تأکید می‌شود که خداوند برای هدایت و یادآوری چیزی نازل کرده است (معمولاً اشاره به قرآن یا یادآوری وحی/وحیاتی از جانب خدا).
• واژه «أُولِي الْأَلْبَابِ» تأکید بر اهمیت استفاده از عقل و فهم در پذیرش هدایت است؛ یعنی مخاطب پیام تنها «مؤمن» نیست بلکه «مؤمن و دارای بصیرت/عقل» است.
• «ذِكْرًا» در متن قرآنی غالباً گستره‌دار به کار رفته و می‌تواند اشاره به یادآوری، نشانه‌ها، آیات الهی یا خود قرآن باشد؛ با «قَد» که بر حتمیت نزول دلالت دارد، تأکید می‌کند که هدایت و نشانه‌ها در اختیار شما قرار گرفته است، اکنون وظیفهٔ شما تقوا و عمل است.