فَذاقَتْ وَبَالَ أَمْرِها وَكانَ عاقِبَةُ أَمْرِها خُسْراً او نتیجه کارش را چشید و عاقبت کارش زیان بود جملات (جدا شده و توضیح کلمات): - فَذاقَتْ وَبَالَ أَمْرِها
- فَذاقَتْ: از ریشه «ذوق» با پیشوند فاء و ضمیر مؤنث مفرد. به معنی «چشید» یا «متحمل شد». در زمینهٔ بلایا و نتایج بد بهکار میرود: «طعم (عاقبت) چیزی را چشیدن».
- وَبَالَ: به معنی «مصیبت، خطر، عذاب، پیامد بد». غالباً برای اشاره به نتیجهٔ زیانآور یا عذاب بهکار میرود.
- أَمْرِها: «امر» به معنی «کار، قضیه، اقدام» و «ها» ضمیر مالکیت مؤنث: «کار او/امر او».
- ترکیب کلی: «او طعم (پیامد) کارش را چشید» — یعنی پیامد نابهنجار یا زیانآور اقدام او آشکار شد و دامنگیرش گردید.
- وَكانَ عاقِبَةُ أَمْرِها خُسْراً
- وَكانَ: فعل ماضی ناسخ «بود». برای بیان وقوع یا تأکید وضعیتی گذشته.
- عاقِبَةُ: اسم «عاقبه» به معنی «پایان، انجام کار، نتیجه». اغلب در معنی «نتیجهٔ نهایی (معمولاً منفی)» بهکار میرود.
- أَمْرِها: همانگونه که قبلاً توضیح داده شد: «امر او/کار او».
- خُسْراً: اسم به معنی «زیان، زیان دیدن، نابودی، نقصان». در متون دینی و ادبی به معنی زیانِ بزرگ یا خسران بهکار میرود.
- ترکیب کلی: «و عاقبت کار او زیان بود» — یعنی نتیجه نهایی کار او چیزی جز خسارت و زیان نبود.
نکات نحوی و معنایی کوتاه: - جملهٔ اول با «فاء» متصل آغاز شده که ایجاد پیوستگی و ترتیب زمانی میکند: «پس چشید…».
- ضمیر مؤنث «ت» در «ذاقَتْ» و «ها» در «أمرها» اشاره به یک مؤنث واحد دارند — فاعلِ مؤنث (او، زن یا جمع مؤنث بسته به سیاق) مورد نظر است.
- «وبال» و «خسران» هر دو بار معنایی منفی و تأکیدی بر زیان و پیامد بد دارند؛ بنابراین جمله تأکید دوگانهای بر بدی نتیجه دارد: ابتدا تجربهٔ بد (ذاقَت وبال) سپس حکم قضیه (عاقبه خسران).
| 