ذٰلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشَاءُ ۚ وَاللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ جمله ۱: ذٰلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشَاءُ ترجمه فارسی: آن است بخششِ خدا؛ (که) هر که را بخواهد به او عطا میکند. نوع واژهها، معنی، ریشه، وزن و باب (هر عبارت در یک سطر): - ذٰلِكَ — اسم اشاره (عربی) — معنی: آن — ریشه: ذ-ل-ك — وزن: (اسم اشاره) — باب: ندارد (اسمی)
- فَضْلُ — اسم مفرد منصوب به عنوان خبر (اینجا فاعلی/خبری) — معنی: فضل، بخشش، نعمتی که اضافی است — ریشه: ف-ض-ل — وزن: فَعْل (اسم) — باب: ندارد (اسمی)
- اللَّهِ — اسم العلم (مضاف الیه) — معنی: خدا — ریشه: اَل-ل-ه (صورت ثابتی از خدا) — وزن: اسم خاص — باب: ندارد
- يُؤْتِيهِ — فعل مضارع لازم/متعدی + ضمیر مفعولی متصل — معنی: (او) به او میبخشد/میدهد — ریشه: أ-ع-ط — وزن: يُفْعِلُ/يُفْعَلُ (صورت صرفی: أَتَى/يُؤْتِي) — باب: فعل ثلاثی مجرد (باب اول/المجرد)
- مَنْ — اسم موصول/شرطیه (من) — معنی: هر که، هر کس — ریشه: م-ن (حروف استثنایی) — وزن: حرف/اسم موصول — باب: ندارد
- يَشَاءُ — فعل مضارع فعل لازِم — معنی: بخواهد — ریشه: ش-و-ي (ش-ي-ء) — وزن: يَفْعَلُ (صرف فعل شاء) — باب: فعل ثلاثی مجرد (المجرد)
جمله ۲: وَاللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ ترجمه فارسی: و خداوند دارندهی فضل بزرگ است. نوع واژهها، معنی، ریشه، وزن و باب (هر عبارت در یک سطر): - وَ — حرف عطف — معنی: و — ریشه: و (حرف) — وزن: ندارد — باب: ندارد
- اللَّهُ — اسم علم، مبتدأ — معنی: خدا — ریشه: اَل-ل-ه — وزن: اسم خاص — باب: ندارد
- ذُو — اسم بمعنی صاحب/دارنده (مضاف) — معنی: صاحب/دارنده — ریشه: ذ-و (صورت الوهی/صرفی) — وزن: ذو (اسم) — باب: ندارد (اسم صفتی)
- الْفَضْلِ — اسم مضاف الیه — معنی: فضل، بخشش — ریشه: ف-ض-ل — وزن: فَعْل — باب: ندارد
- الْعَظِيمِ — صفت (نعت) — معنی: بزرگ، عظیم — ریشه: ع-ظ-م — وزن: فَعِيل/فَعْل (اسم فعیل) — باب: ندارد
ترجمه کل آیه: آن است فضلِ خدا؛ هر که را بخواهد (به او) میدهد، و خداوند صاحبِ فضلِ بزرگ است. | 