061-004-107-صف

بی‌گمان خداوند کسانی را دوست دارد که در راه او پیکار می‌کنند، در حالی که صف‌آرایی کرده‌اند، چنان‌که گویی بنایی استوار و به‌هم‌پیوسته‌اند.

إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ

بی‌گمان خداوند کسانی را دوست دارد که در راه او پیکار می‌کنند.
شرح واژه‌ها:

• إِنَّ: حرف تأکید و نصب؛ برای تأکید بر مضمون جمله به‌کار می‌رود.
• اللَّهَ: اسم جلاله؛ اسم «إِنَّ» و منصوب؛ به معنای خدای یگانه.
• يُحِبُّ: فعل مضارع مرفوع؛ ریشه «ح ب ب»؛ به معنای دوست داشتن، محبت داشتن.
• الَّذِينَ: اسم موصول جمع مذکر؛ در محل مفعول‌به برای «يُحِبُّ»؛ به معنای «کسانی که».
• يُقَاتِلُونَ: فعل مضارع مرفوع با ثبوت نون؛ واو جماعت فاعل؛ ریشه «ق ت ل» باب مفاعله؛ به معنای پیکار می‌کنند.
• فِي: حرف جر؛ به معنای «در».
• سَبِيلِهِ: «سَبِيل» اسم مجرور به «في»؛ ریشه «س ب ل»؛ به معنای راه؛ «ـهِ» ضمیر متصل، مضافٌ‌الیه، اشاره به خداوند؛ مجموعاً «در راه او».

صَفًّا كَأَنَّهُمْ بُنْيَانٌ مَرْصُوصٌ

در حالی که به صورت صفی منظم هستند، گویی بنایی استوار و به‌هم‌چسبیده‌اند.
شرح واژه‌ها:

• صَفًّا: مصدر یا اسم منصوب؛ ریشه «ص ف ف»؛ به معنای صف، ردیف منظم؛ حال برای «يُقَاتِلُونَ».
• كَأَنَّ: حرف تشبیه و نصب؛ برای همانندسازی و تصویرسازی.
• هُمْ: ضمیر منفصل جمع مذکر؛ اسم «كَأَنَّ».
• بُنْيَانٌ: اسم مرفوع؛ خبر «كَأَنَّ»؛ ریشه «ب ن ي»؛ به معنای ساختمان، بنا.
• مَرْصُوصٌ: صفت برای «بُنْيَان»؛ اسم مفعول از ریشه «ر ص ص»؛ به معنای محکم بسته‌شده، به‌هم فشرده و استوار.