هُوَ اللَّهُ الخالِقُ البارِئُ المُصَوِّرُ ۖ لَهُ الأَسماءُ الحُسنىٰ ۚ يُسَبِّحُ لَهُ ما فِي السَّماواتِ وَالأَرضِ ۖ وَهُوَ العَزيزُ الحَكيمُ او خداست — خالق، پدیدآور، صورتساز. برای او نامهای نیکو است. هر آنچه در آسمانها و زمین است برای او تسبیح میگویند، و او شکستناپذیرِ داناست.
جملهٔ 1: هُوَ اللَّهُ الخالِقُ البارِئُ المُصَوِّرُ ترجمهٔ فارسی: او خداست — خالق، پدیدآور، صورتساز. - هُوَ
- نقش گرامری: ضمیر غایب مفرد مذكر؛ فاعل صریح جمله خبری.
- ریشه: ضمیر؛ مصدر ریشهای ندارد.
- معانی: «او» (برای اشاره به خدا در اینجا).
- اللَّهُ
- نقش گرامری: اسم مقصودِ خبر (خبرِ «هُوَ»)؛ اسم خاص.
- ریشه: از «اللَّه» نام خاص خدا.
- معانی: «خدا» (اسم مخصوص پروردگار).
- الخالِقُ
- نقش گرامری: صفت (نعت) برای «اللَّه» یا از کلماتِ خبرِ اضافی؛ اسمی معرّف به «ال» و فاعلی به شکل اسم فاعل.
- ریشه: خ-ل-ق (خلق/خالَق)؛ مصدر: خلق یا خَلَقَ/خَلْق.
- معانی: «آفریدگار»، «خالق» (کسی که چیزی را میآفریند).
- البارِئُ
- نقش گرامری: صفت دیگر برای «اللَّه»؛ اسم فاعل/اسم مفعول منسوب به نوع عمل.
- ریشه: ب-ر-أ (بَرَأَ)؛ مصدر: بَرْء/ابراء.
- معانی: «پدیدآور»، «آفرینندهی خالص»؛ کسی که بدون الگو یا با جدا شدن از نقص میآفریند.
- المُصَوِّرُ
- نقش گرامری: صفت سوم برای «اللَّه».
- ریشه: ص-و-ر (صور/صوّر)؛ اسم فاعل «مصوّر» از باب تفعيل.
- معانی: «صورتدهنده»، «قابِلِ صورتبخشی»؛ کسی که صورتها و ویژگیها را در موجودات شکل میدهد.
جملهٔ 2: لَهُ الأَسماءُ الحُسنىٰ ترجمهٔ فارسی: برای او نامهای نیکوست. - لَهُ
- نقش گرامری: حرف جر «لـِ» + ضمیر متصل «هُ»؛ جملهٔ شبه اضافی برای بیان مالکیت یا نسبت.
- ریشه: حرف/ضمیر؛ هُ ضمیر او.
- معانی: «برای او»، «از آنِ او»، «عائد به او».
- الأَسماءُ
- نقش گرامری: مبتدا یا خبر جملۀ ابتدایی بسته به قرائت؛ اسم جمع منصوب/مرفوع — در اینجا مرفوع به عنوان خبر «له».
- ریشه: س-م-و/س-م-ا (اسم)؛ مصدر: اسم/أسم، از ریشه اسم.
- معانی: «نامها»، «اسامی».
- الحُسنىٰ
- نقش گرامری: نعت/صفة برای «الأسماء»؛ صفت معرف به «ال».
- ریشه: ح-س-ن (حسن)؛ صفة تفضیلی/مصدر «حُسْنا» (به معنی نیکو).
- معانی: «نیکو»، «حسنی»، «نیكو و عالی»؛ «نامهای نیکو».
جملهٔ 3: يُسَبِّحُ لَهُ ما فِي السَّماواتِ وَالأَرضِ ترجمهٔ فارسی: هر آنچه در آسمانها و زمین است برای او تسبیح میگوید. - يُسَبِّحُ
- نقش گرامری: فعل مضارع، فعل متعدّی یا لازمی بسته به قرائت؛ فعل خبر برای جمله.
- ریشه: س-ب-ح (سبّح/تسبيح)؛ مصدر: تسبيح/سبح.
- معانی: «تسبیح گفتن»، «پاک دانستن»، «ستایش گفتن» (در این سیاق معنای تسبیح و تقدیس).
- لَهُ
- نقش گرامری: حرف جر «لـِ» + ضمیر «هُ»؛ مفعول/مضافالیه معنوی برای «يُسَبِّحُ».
- ریشه: همانطور که بالا.
- معانی: «برای او»، «به سوی او».
- ما
- نقش گرامری: اسم موصول یا اسم شرط؛ در اینجا «ما» موصول یا اسم نکره مطلق به معنی «هر آنچه»؛ فاعل جملهٔ فرعی.
- ریشه: ضمیر/حرف؛ از «ما».
- معانی: «آنچه»، «هر چیزی که».
- فِي
- نقش گرامری: حرف جر.
- ریشه: حرف.
- معانی: «در».
- السَّماواتِ
- نقش گرامری: اسم مجرور به «فِي»؛ جمع «سماء».
- ریشه: س-م-و/س-م-ا (سماء).
- معانی: «آسمانها».
- وَ
- نقش گرامی: حرف عطف.
- معانی: «و».
- الأَرضِ
- نقش گرامری: اسم معطوف مجرور بر «السَّماواتِ».
- ریشه: أ-ر-ض (أرض).
- معانی: «زمین».
جملهٔ 4: وَهُوَ العَزيزُ الحَكيمُ ترجمهٔ فارسی: و او شکستناپذیر و داناست. (یا: و او عزیزِ غالب و حکیم است.) - وَ
- نقش گرامری: حرف عطف؛ «وَ».
- معانی: «و».
- هُوَ
- نقش گرامری: ضمیر خبری؛ فاعل.
- معانی: «او».
- العَزيزُ
- نقش گرامری: خبر یا صفت برای «هُوَ».
- ریشه: ع-ز-ز (عزّ)؛ اسم فعلی/اسم مفعول «عزيز».
- معانی: «عزیز» در معناى «قدرتمند، غالب، شکستناپذیر، با عزت».
- الحَكيمُ
- نقش گرامری: صفت دوم برای «هُوَ» یا نعت برای «العزيز».
- ریشه: ح-ك-م (حكم/حكمة).
- معانی: «حکیم»، «دانا»، «دارای حکمت و مصلحت».
| 