057-011-106-حديد

کیست آن‌که به خدا وامی نیکو دهد، تا خدا آن را برای او چند برابر کند، و برای او پاداشی بزرگوارانه است؟

مَن ذَا الَّذي يُقرِضُ اللَّهَ قَرضًا حَسَنًا

کیست آن کسی که به خدا وامی نیکو می‌دهد؟

شرح واژه‌ها:

• مَن: اسم استفهام؛ برای پرسش از شخص؛ مبنی.
• ذَا: اسم اشاره یا زائدهٔ تأکیدی پس از «مَن»؛ برای تقویت استفهام.
• الَّذي: اسم موصول؛ در محل صفت برای «ذَا».
• يُقرِضُ: فعل مضارع؛ باب إفعال از ریشهٔ «ق ر ض»؛ به‌معنای وام دادن.
• اللَّهَ: اسم جلاله؛ مفعول‌به منصوب برای «يُقرِضُ».
• قَرضًا: مصدر؛ مفعول مطلق منصوب؛ برای تأکید معنای فعل.
• حَسَنًا: صفت برای «قرضًا»؛ منصوب؛ به‌معنای نیکو، خالص و پسندیده.

فَيُضاعِفَهُ لَهُ

پس آن را برای او چند برابر می‌کند

شرح واژه‌ها:

• فَـ: حرف عطف و تفریع؛ دلالت بر نتیجه.
• يُضاعِفَهُ: فعل مضارع؛ باب مفاعله از ریشهٔ «ض ع ف»؛ «ـهُ» ضمیر مفعول‌به، اشاره به قرض.
• لَهُ: جار و مجرور؛ متعلق به «يُضاعِفَ»؛ به‌نفع و سود او.

وَلَهُ أَجرٌ كَريمٌ

و برای او پاداشی بزرگوارانه است

شرح واژه‌ها:

• وَ: حرف عطف.
• لَهُ: جار و مجرور؛ خبر مقدّم.
• أَجرٌ: اسم؛ مبتدا مؤخر؛ مرفوع؛ به‌معنای پاداش.
• كَريمٌ: صفت برای «أجر»؛ مرفوع؛ به‌معنای گران‌قدر، بزرگ و شریف.