ذٰلِكَ بِأَنَّهُمُ اتَّبَعوا ما أَسخَطَ اللَّهَ وَكَرِهوا رِضوانَهُ فَأَحبَطَ أَعمالَهُم ترجمهٔ کامل فارسی: این بهسبب آن است که آنان آنچه خدا را به خشم میآورد پیروی کردند و رضا و خشنودی او را ناخوش داشتند؛ پس خداوند اعمالشان را تباه ساخت.
جمله ۱: ذٰلِكَ بِأَنَّهُمُ اتَّبَعوا ما أَسخَطَ اللَّهَ ترجمهٔ جمله: این بدان سبب است که آنان آنچه خدا را به خشم میآورد دنبال کردند. تحلیل صرفی و نحوی و ریشهها: - ذٰلِكَ: اسم اشاره، مفرد مذکر دور؛ نقش: مبتدا. ریشه: — ؛ معنی: «آن/این».
- بِـ: حرف جر؛ معنی: «به/بهسبب».
- أَنَّ: حرف توکید و نصب؛ وارد بر جمله اسمیه.
- هُمُ: ضمیر منفصل جمع مذکر؛ نقش: اسم أَنَّ (اسم جملهٔ مصدری).
- اتَّبَعوا: فعل ماضی، جمع مذکر غایب؛ باب افتعال از ریشه «ت-ب-ع»؛ معنی: «پیروی کردند». نقش: خبر أَنَّ.
- ما: اسم موصول غیرعاقل/اسم مصدری؛ نقش: مفعولٌبهِ اتّبعوا؛ معنی: «آنچه/آنچه».
- أَسخَطَ: فعل ماضی، ثلاثی مزید باب أفعل؛ ریشه «س-خ-ط»؛ معنی: «به خشم آورد/خشمگین کرد». نقش: صلهٔ «ما».
- اللَّهَ: اسم جلاله، منصوب؛ نقش: مفعولٌبهِ أَسخَطَ؛ معنی: «خدا».
جمله ۲: وَكَرِهوا رِضوانَهُ ترجمهٔ جمله: و خشنودی او را ناخوش داشتند. تحلیل صرفی و نحوی و ریشهها: - وَ: حرف عطف؛ معنی: «و».
- كَرِهوا: فعل ماضی، جمع مذکر غایب؛ ریشه «ك-ر-ه»؛ معنی: «ناخوش داشتند/کراهت داشتند». نقش: فعل معطوف بر اتّبعوا.
- رِضوانَ: اسم منصوب؛ مصدر مبالغه از ریشه «ر-ض-و/ر-ض-ي»؛ معنی: «رضا/خشنودی». نقش: مفعولٌبهِ كرهوا.
- هُ: ضمیر متصل، غایب مذکر مفرد؛ نقش: مضافٌالیهِ/ضمیر مضافالیه به «رضوان»؛ مرجع: خداوند؛ معنی: «او».
جمله ۳: فَأَحبَطَ أَعمالَهُم ترجمهٔ جمله: پس [خدا] کارهایشان را تباه ساخت. تحلیل صرفی و نحوی و ریشهها: - فَـ: حرف تفریع/سببیت؛ معنی: «پس/بنابراین».
- أَحبَطَ: فعل ماضی، باب أفعل؛ ریشه «ح-ب-ط»؛ معنی: «ناکارا/باطل/حبط کرد، تباه ساخت». فاعل مستتر تقدیره «هو» (مرجع: خدا).
- أَعمالَ: اسم منصوب جمع «عَمَل»؛ نقش: مفعولٌبهِ أَحبَطَ؛ معنی: «اعمال/کارها».
- هُم: ضمیر متصل جمع مذکر؛ نقش: مضافٌالیهِ به «أعمال»؛ معنی: «ایشان/آنها».
| 