047-026-093-محمد

ذٰلِكَ بِأَنَّهُم قالوا لِلَّذينَ كَرِهوا ما نَزَّلَ اللَّهُ سَنُطيعُكُم في بَعضِ الأَمْرِ ۖ وَاللَّهُ يَعلَمُ إِسْرارَهُم

ترجمهٔ کلی فارسی: این بدان سبب است که آنان به کسانی که آنچه را خدا نازل کرده ناخوش داشتند گفتند: ما در بخشی از کار از شما فرمان می‌بریم؛ و خدا نهان‌های آنان را می‌داند.

جمله ۱: ذٰلِكَ بِأَنَّهُم قالوا لِلَّذينَ كَرِهوا ما نَزَّلَ اللَّهُ سَنُطيعُكُم في بَعضِ الأَمْرِ

ترجمهٔ فارسی: این به دلیل آن است که آنان به کسانی که آنچه خدا نازل کرده را ناخوش داشتند گفتند: «ما در بخشی از کار از شما فرمان می‌بریم».

نقش گرامری و ریشه و معانی واژه‌ها:

• ذٰلِكَ: اسم اشاره دور؛ معنی: «آن / این [امر]». ریشه: — (اسم اشاره).
• بِأَنَّهُم: حرف جر «بِـ» + «أَنَّ» (حرف مشبه بالفعل، تأکید و تعلیل) + «هُم» (ضمیر جمع غائب). معنی: «به سبب اینکه آنان».
• قالوا: فعل ماضی، جمع غائب؛ ریشه: ق-و-ل؛ معنی: «گفتند».
• لِلَّذينَ: حرف جر «لِـ» + اسم موصول جمع مذکر «الذين». معنی: «به کسانی که».
• كَرِهوا: فعل ماضی، جمع غائب؛ ریشه: ك-ر-ه؛ معنی: «(آن را) ناخوش داشتند / کراهت داشتند».
• ما: اسم موصول یا اسم موصول عام؛ معنی: «آنچه را که».
• نَزَّلَ: فعل ماضی، مفرد غائب؛ باب تفعیل (تشدید)، ریشه: ن-ز-ل؛ معنی: «نازل کرد / فرو فرستاد».
• اللَّهُ: اسم جلاله، فاعل برای «نَزَّلَ»؛ معنی: «خدا».
• سَنُطيعُكُم: حرف استقبال «سَـ» + فعل مضارع «نُطيعُ» (اول‌شخص جمع) + ضمیر مفعولی «كُم»؛ ریشه: ط-و-ع؛ معنی: «به زودی/قطعاً از شما اطاعت می‌کنیم».
• في: حرف جر؛ معنی: «در».
• بَعضِ: اسم، مضاف؛ معنی: «بخشی از / برخی».
• الأَمْرِ: اسم، مضافٌ‌إلیه؛ ریشه: أ-م-ر؛ معنی: «کار / امر / دستور».

جمله ۲: وَاللَّهُ يَعلَمُ إِسْرارَهُم

ترجمهٔ فارسی: و خدا رازهای آنان را می‌داند.

نقش گرامری و ریشه و معانی واژه‌ها:

• وَ: حرف عطف؛ معنی: «و».
• اللَّهُ: اسم جلاله، مبتدا یا فاعل؛ معنی: «خدا».
• يَعلَمُ: فعل مضارع، مفرد غائب؛ ریشه: ع-ل-م؛ معنی: «می‌داند / آگاه است».
• إِسْرارَهُم: جمع «سِرّ» با وزن «إِفْعال» و مضافٌ‌إلیه ضمیر «هُم»؛ ریشه: س-ر-ر؛ معنی: «رازهایشان / نهان‌هایشان».