| أُولٰئِكَ الَّذينَ لَعَنَهُمُ اللَّهُ فَأَصَمَّهُم وَأَعمىٰ أَبصارَهُم ترجمهٔ فارسیِ کل آیه: آنان کسانیاند که خداوند لعنتشان کرد؛ پس گوشهایشان را کر کرد و دیدگانشان را نابینا ساخت.
جملهٔ ۱: أُولٰئِكَ الَّذينَ لَعَنَهُمُ اللَّهُ ترجمهٔ فارسی: آنان کسانیاند که خداوند لعنتشان کرد. - نقشهای گرامری و ریشه و معانی واژهها:
- أُولٰئِكَ: اسم اشاره برای دور؛ نقش: مبتدا. معنی: «آنان». ریشه ندارد (اسم اشاره).
- الَّذينَ: اسم موصول جمع مذکر؛ نقش: بدل یا صفت برای «أُولٰئِكَ». معنی: «کسانی که».
- لَعَنَهُمُ: فعل ماضی ثلاثی مجرد «لَعَنَ» + ضمیر مفعول جمع «هُم»؛ نقش: فعل و مفعولِ فعلِ صلهٔ موصول. ریشه: ل-ع-ن. معنی: «لعنت کرد ایشان را».
- اللَّهُ: اسم جلاله؛ نقش: فاعلِ «لَعَنَ». معنی: «خداوند». ریشه ندارد (علم).
جملهٔ ۲: فَأَصَمَّهُم ترجمهٔ فارسی: پس گوشهایشان را کر کرد. - نقشهای گرامری و ریشه و معانی واژهها:
- فَ: حرف عطف/تفریع؛ نقش: پیوند نتیجه بر سبب. معنی: «پس/بنابراین».
- أَصَمَّهُم: فعل ماضی مزید «أَصَمَّ» باب «أَفْعَلَ» + ضمیر مفعول «هُم»؛ نقش: فعل و مفعول. ریشه: ص-م-م. معنی: «کر کرد ایشان را» (گوششان را از شنیدن حق بازداشت).
جملهٔ ۳: وَأَعمىٰ أَبصارَهُم ترجمهٔ فارسی: و دیدگانشان را نابینا ساخت. - نقشهای گرامری و ریشه و معانی واژهها:
- وَ: حرف عطف؛ نقش: پیوند جملهها. معنی: «و».
- أَعمىٰ: فعل ماضی مزید «أَعْمَى» باب «أَفْعَلَ»؛ نقش: فعل. ریشه: ع-م-ي. معنی: «نابینا ساخت».
- أَبصارَهُم: جمع «بَصَر» با ضمیر «هُم»؛ نقش: مفعول. ریشه: ب-ص-ر. معنی: «دیدگانشان/بیناییهایشان».
نکات تکمیلی: - ساختار کل عبارت: مبتدا (أُولٰئِكَ) + صلهٔ موصول (الَّذينَ لَعَنَهُمُ اللَّهُ) سپس نتیجههای پیدرپی با فاء تفریع: «فأصمهم» و عطف: «وأعمى أبصارهم».
- هر دو فعل «أَصَمَّ» و «أَعْمَى» در باب «أَفْعَلَ» دلالت بر ایجاد حالت (ایجاد کری و کوری) دارند.
| 