| آن آسمانها نزدیک است، یکی از بالای دیگری متلاشی شوند (آسمان یعنی جائی که زمینی در میان خود داشته باشد و در زمین مردمی زندگی کنند، که آن آسمان بالای ایشان باشد و مقصود از آسمانها در این آیه، هفت آسمان است که یکی از آنها آسمان آبی رنگ، یعنی جو زمین ماست و شش آسمان دیگر شش جوّ شش سیاره ای است، که هر یک بالای دیگری، دور خورشید میگردند و بالای جو زمین ما هستند، یعنی مریخ و مشتری و زحل و اورانوس و نپتون و پلوتون و آسمانها در آیه قبل، اشاره به تمام سيارات نفوس داری است که در جهان وسیع میباشند) و ملکهائی که در آسمانهای هفتگانه فوق هستند نیز، نزدیک است به مدح و ثنای پروردگار خود گویا شوند و تقاضای آمرزش برای تمام کسانی کنند که در زمین میباشند و بدانید که الله آن آمرزنده ای است که نسبت به مطيعان خودش بخشش های مخصوصی دارد (ارواح یا به عبارت دیگر، انرژیهای مختلفی که مورد تملک و مأمور الله هستند، تا امور زندگی آسمانهای فوق را اداره کنند، ملکهائی میباشند که در این آیه گفته شده و میتوان قوه جاذبه خورشید را نسبت به زمین و نیز دافعه زمین را نسبت به خورشید، نوعی از این ملکها دانست و مدح و ثنای آنها، زبان حال ایشان است که به گوش دانشمندان کنجکاو خلقت، در آخر زمان خواهد رسید، تا بدانند، خالق عالم چه عظمت و قدرت و حکمتی دارد و طلب آمرزشِ اینان برای تمام مردم زمین اشاره به این است که با زبانِ حالِ خود به الله خواهند گفت، بس است که این مردم در زمین زندگی کنند و روی خود خواهی، کفرانِ نعمت های تو را نمایند، بلکه لازم است، زمین ایشان را نیز بعد از سیارات نفوس دارِ بالای ایشان متلاشی گردانی و خلاصه این آیه میخواهد بگوید که در آخرِ زمان، کارِ بشر به جائی میرسد که بوسیله دانشمندان خود میشنوند که بزودی ابتدا دورترین سیاره نفوس دار منظومه شمسی یعنی پلوتون و بعد نپتون و بعد از آن اورانوس و بعد زحل و بعد مشتری و بعد مریخ متلاشی میشوند و آخر نوبت به دگرگون شدنِ آسمانِ زمین ما میرسد و از پس آن، زمین ما نیز متلاشی میگردد و مقدمه قیامت کبری و زندگی دوباره مردم در آخرت میرسد و در آنجاست که بخشش های مخصوص الله به مؤمنین حقیقی خواهد رسید) (۵) |
042-005-064-شورى
« Back to Glossary Index