| ما چنین امانتی را بر آسمانها و بر زمین و کوه ها عرضه کردیم، طبیعت آنها بر آن بود که از پذیرفتن چنین امانتی سر باز زنند، و از پذیرفتن آن بترسند، ولی انسان بواسطه ی انسانیتِ خود، آن امانت را پذیرفت و همراه خود گرفت و او چه ستمکار و نادانی میباشد (این امانت عبارت است از استعداد طبیعی به تقوای مورد بحث پیغمبران حق که در آیه ۷۰ بصورت ترس از الله و لزومِ مستدل گوئی بیان شده که از امتیازات انسان است که متأسفانه با اینکه هر انسانی به داشتنِ چنین قوه ای مینازد و بواسطه آن خود را اشرفِ مخلوقات دیگر معرفی میکند، در عمل اكثر انسانها روی منافعِ خصوصی هوسرانانه و زود گذر خود نمی خواهند، از این قوه ی خود به نفعِ جامعه بشری استفاده کنند بلکه هر کجا نفعِ نزدیکی برای خود می بینند، عقل خود را برای سوءاستفاده و فریب دادنِ مردم و ستم کردن بکار میاندازند و هر کجا فایده ای از دانش برای خود نبینند، خود را به نادانی میزنند و کارشان به جایی رسیده که اکثر دانشمندانشان با اینکه در همه چیز، قدرت الله را می بینند، خجالت میکشند که خود را طرفدار الله معرفی نمایند و بلکه چنان مشهور کرده اند که دانشمندان باید بی دین باشند و بجای اینکه همه چیز را از قوانین طبیعی الله بدانند، میگویند همه چیز از طبیعت است و حال آنکه اگر به این جمله دقت علمی نمایند، متوجه میشوند جمله بسیار موهومی میگویند زیرا خود بهتر میدانند که طبیعت یک واحد مشخص نیست، بلکه عبارتست از مجموع طبيعت های اشیاء و خاصیت های آنها، آیا هیچ عقلی می پذیرد که اشياء از خاصیت های آنها درست شده باشد و درست کننده ای ما فوقِ آنها نباشد؟ آری با اینکه تمام مردم به انسانیت و داشتن قوه تمیز و تعقل و محکم گوئی مینازند، جز قلیلی از آنان که حقا به متن كتاب الله آشنا هستند بقیه راه ستمکاری و راه جاهلان را انتخاب میکنند با اینکه بدی این دو راه را میدانند و خود برای دیگران نیز میگویند) (۷۲) |
| إِنّا عَرَضنَا الأَمانَةَ عَلَى السَّماواتِ وَالأَرضِ وَالجِبالِ فَأَبَينَ أَن يَحمِلنَها وَأَشفَقنَ مِنها وَحَمَلَهَا الإِنسانُ ۖ إِنَّهُ كانَ ظَلومًا جَهولًا ما امانت را بر آسمانها و زمین و کوهها عرضه کردیم، پس از حمل آن سر باز زدند و از آن هراسیدند، و انسان آن را بر دوش گرفت؛ همانا او بسیار ستمگر و بسیار نادان است. إِنّا عَرَضنَا الأَمانَةَ عَلَى السَّماواتِ وَالأَرضِ وَالجِبالِما امانت را بر آسمانها و زمین و کوهها عرضه کردیم.
فَأَبَينَ أَن يَحمِلنَها وَأَشفَقنَ مِنهاپس از اینکه آن را حمل کنند سر باز زدند و از آن ترسیدند.
وَحَمَلَهَا الإِنسانُو انسان آن را بر عهده گرفت.
إِنَّهُ كانَ ظَلومًا جَهولًاهمانا او بسیار ستمگر و بسیار نادان بود.
|
الأَمانَةَ۱. معانی مفصل واژه الأَمانَةَ در زبان عربی چند لایه معنایی دارد:
در متون دینی، «الأمانة» مفهومی گسترده دارد که هم جنبه اخلاقی دارد و هم جنبه حقوقی و اعتقادی. ۲. ریشه و ساخت واژه (Stammwurzel)
واژه الأمانة اسم مصدر است و از همین ریشه ساخته شده و با مفاهیمی چون امنیت، اعتماد و آرامش پیوند دارد. ۳. کاربرد واژه در زبان عربی الأمانة در عربی کلاسیک و معاصر کاربرد گستردهای دارد:
نمونه کاربرد:
۴. اطلاعات ریشهشناختی (Etymologische Information) واژه الأمانة از ریشه سامیِ مشترک أ م ن میآید که در دیگر زبانهای سامی نیز با معانی مرتبط با امنیت، اعتماد و اطمینان دیده میشود. ۵. مترادفها (Synonyme)
۶. متضادها (Antonyme)
|