سُنَّةَ اللَّهِ فِي الَّذِينَ خَلَوْا مِنْ قَبْلُ ۖ وَلَنْ تَجِدَ لِسُنَّةِ اللَّهِ تَبْدِيلًا روش همیشگیِ خداوند دربارهٔ کسانی که پیش از این گذشتند؛ و هرگز برای روش خداوند دگرگونی نخواهی یافت.
سُنَّةَ اللَّهِ فِي الَّذِينَ خَلَوْا مِنْ قَبْلُروشِ ثابتِ خداوند دربارهٔ کسانی که پیش از این گذشتهاند. شرح واژهها: - سُنَّةَ: اسم؛ ریشهٔ «س ن ن»؛ به معنای روش، شیوهٔ پایدار و قانون جاری. منصوب به عنوان مفعول مطلق یا مفعول به برای فعلی محذوف (مانند: الزموا).
- اللَّهِ: اسم جلاله؛ مضافالیه مجرور؛ اشاره به ذات یگانهٔ خداوند.
- فِي: حرف جر؛ به معنای «در / دربارهٔ».
- الَّذِينَ: اسم موصول جمع مذکر؛ مجرور به سبب حرف جر «في»؛ به معنای «کسانی که».
- خَلَوْا: فعل ماضی جمع؛ ریشهٔ «خ ل و»؛ به معنای گذشتند، سپری شدند، نابود شدند.
- مِنْ: حرف جر؛ برای بیان ابتداء یا تبعیض.
- قَبْلُ: ظرف زمان مبنی؛ به معنای «پیشتر، قبل از این».
وَلَنْ تَجِدَ لِسُنَّةِ اللَّهِ تَبْدِيلًاو هرگز برای روش خداوند هیچ دگرگونی نخواهی یافت. شرح واژهها: - وَ: حرف عطف؛ به معنای «و».
- لَنْ: حرف نفی و نصب؛ نفی وقوع فعل در آینده.
- تَجِدَ: فعل مضارع منصوب به «لن»؛ ریشهٔ «و ج د»؛ به معنای یافتن.
- لِسُنَّةِ: لام حرف جر؛ «سُنَّةِ» اسم مجرور؛ ریشهٔ «س ن ن»؛ به معنای روش پایدار.
- اللَّهِ: مضافالیه مجرور؛ اشاره به خداوند.
- تَبْدِيلًا: اسم مصدر منصوب؛ ریشهٔ «ب د ل»؛ به معنای تغییر، دگرگونی، جایگزینی.
| 