| إِن تُبدوا شَيئًا أَو تُخفوهُ فَإِنَّ اللَّهَ كانَ بِكُلِّ شَيءٍ عَليمًا اگر چیزی را آشکار کنید یا آن را پنهان بدارید، پس همانا خداوند به هر چیزی داناست.
إِن تُبدوا شَيئًا أَو تُخفوهُاگر چیزی را آشکار کنید یا آن را پنهان بدارید شرح واژهها: - إِنْ: حرف شرط؛ برای بیان شرط واقعی یا احتمالی، عمل آن جزم فعل مضارع پس از خود است.
- تُبدوا: فعل مضارع مجزوم به «إن»؛ ریشه ب د و؛ باب إفعال؛ به معنای آشکار کردن، ظاهر ساختن؛ فاعل آن ضمیر مستتر «أنتم».
- شَيئًا: اسم منصوب؛ مفعولبه برای «تبدوا»؛ ریشه ش ي ء؛ به معنای هر چیز، امر، موضوع.
- أَوْ: حرف عطف؛ برای بیان اختیار یا تقسیم.
- تُخفوهُ: فعل مضارع مجزوم به «إن»؛ ریشه خ ف ي؛ باب إفعال؛ به معنای پنهان کردن؛ «هُ» ضمیر متصل، مفعولبه و بازگشت آن به «شيئًا».
فَإِنَّ اللَّهَ كانَ بِكُلِّ شَيءٍ عَليمًاپس همانا خداوند به هر چیزی داناست شرح واژهها: - فَ: حرف تفریع و نتیجه؛ نشاندهندهٔ ارتباط نتیجه با شرط پیشین.
- إِنَّ: حرف تأکید و نصب؛ برای تأکید بر مضمون جملهٔ اسمیه.
- اللَّهَ: اسم جلاله؛ اسم «إنَّ» و منصوب به آن.
- كانَ: فعل ماضی ناقص؛ برای بیان ثبوت و استمرار صفت؛ اسم آن ضمیر مستتر بازگشت به «اللّه».
- بِكُلِّ: «بِ» حرف جر؛ «كُلِّ» اسم مجرور و مضاف؛ به معنای همهٔ، تمام.
- شَيءٍ: مضافالیه مجرور؛ ریشه ش ي ء؛ به معنای هر موجود یا امر قابل تصور.
- عَليمًا: خبر «كان» و منصوب؛ صیغهٔ مبالغه از ریشه ع ل م؛ به معنای بسیار دانا، دانای کامل.
| 