| وَلا تُطِعِ الكافِرينَ وَالمُنافِقينَ وَدَع أَذاهُم وَتَوَكَّل عَلَى اللَّهِ ۚ وَكَفىٰ بِاللَّهِ وَكيلًا و از كافران و منافقان اطاعت مكن، و از آزارشان درگذر، و بر خدا توكّل كن، و خدا بس است به عنوان وكيل.
وَلا تُطِعِ الكافِرينَ وَالمُنافِقينَاز كافران و منافقان اطاعت مكن
شرح واژهها: - وَ: حرف عطف، به معنای «و».
- لا: حرف نهی، برای منع و بازداشتن.
- تُطِعِ: فعل مضارع مجزوم به «لا»، از ریشهٔ ط و ع، باب إفعال (أطاعَ يُطيعُ)، به معنای فرمان بردن. فاعل: ضمیر مستتر «أنت».
- الكافِرينَ: اسم جمع مذكّر سالم، منصوب به عنوان مفعولبه، از ریشهٔ ك ف ر، به معنای پوشانندهٔ حق، منكر.
- وَ: حرف عطف.
- المُنافِقينَ: اسم جمع مذكّر سالم، معطوف بر «الكافرين»، منصوب، از ریشهٔ ن ف ق، به معنای دوچهرگان؛ كسانی كه در ظاهر ایمان و در باطن كفر دارند.
وَدَع أَذاهُمو آزارشان را واگذار
شرح واژهها: - وَ: حرف عطف.
- دَع: فعل امر، از ریشهٔ و د ع، به معنای رها كردن و ترك نمودن. فاعل: ضمیر مستتر «أنت».
- أَذاهُم: «أذى» اسم، به معنای آزار و اذیت، از ریشهٔ أ ذ ي؛ مضاف، و «هم» ضمیر متصل در محل مضافالیه، به معنای «آزارِ آنان».
وَتَوَكَّل عَلَى اللَّهِو بر خدا توكّل كن
شرح واژهها: - وَ: حرف عطف.
- تَوَكَّل: فعل امر، از ریشهٔ و ك ل، باب تفعّل، به معنای اعتماد و واگذاری كار به دیگری. فاعل: ضمیر مستتر «أنت».
- عَلَى: حرف جر، به معنای «بر».
- اللَّهِ: اسم جلاله، مجرور به «على»، به معنای معبود یگانه.
وَكَفىٰ بِاللَّهِ وَكيلًاو خدا بس است به عنوان وكیل
شرح واژهها: - وَ: حرف عطف.
- كَفىٰ: فعل ماضی جامد، به معنای كافی بودن و بس بودن.
- بِاللَّهِ: «بِ» حرف جر برای تأكید، «اللَّهِ» اسم مجرور؛ مجموعاً به معنای «به خدا».
- وَكيلًا: اسم منصوب به عنوان تمییز یا حال، از ریشهٔ و ك ل، به معنای سرپرست، كارساز و وكیل امور.
| 