033-034-104-أحزاب

و آنچه را در خانه‌های شما از آیات خدا و حکمت خوانده می‌شود، یاد کنید؛ همانا خداوند همواره دقیق‌دان و آگاه است.

وَاذكُرنَ ما يُتلىٰ في بُيوتِكُنَّ مِن آياتِ اللَّهِ وَالحِكمَةِ

و آنچه را از آیات خدا و حکمت که در خانه‌های شما تلاوت می‌شود، یاد کنید.

شرح واژه‌ها:

• وَ: حرف عطف؛ برای پیوند جمله با قبل.
• اذكُرنَ: فعل امر، جمع مؤنث مخاطب، از ریشهٔ «ذ ك ر»؛ به معنای یاد کردن، به خاطر سپردن، به یاد آوردن.
• ما: اسم موصول یا موصوله؛ به معنای «آنچه».
• يُتلىٰ: فعل مضارع مجهول، مفرد غایب، از ریشهٔ «ت ل و»؛ به معنای خوانده می‌شود، تلاوت می‌گردد.
• في: حرف جر؛ به معنای «در».
• بُيوتِكُنَّ: اسم جمع «بُيوت» (خانه‌ها) + ضمیر متصل جمع مؤنث مخاطب «كُنَّ»؛ به معنای «خانه‌های شما».
• مِن: حرف جر؛ برای بیان منشأ و تبعیض.
• آياتِ: جمع «آية»، اسم مجرور؛ به معنای نشانه‌ها، آیات.
• اللَّهِ: اسم جلاله، مضاف‌الیه؛ اشاره به خداوند.
• وَ: حرف عطف.
• الحِكمَةِ: اسم مفرد، مجرور؛ از ریشهٔ «ح ك م»، به معنای دانایی استوار، دانش همراه با عمل، سنت و معارف الهی.

إِنَّ اللَّهَ كانَ لَطيفًا خَبيرًا

همانا خداوند همواره دقیق‌دان و آگاه است.

شرح واژه‌ها:

• إِنَّ: حرف تأکید و نصب؛ برای تأکید بر مضمون جمله.
• اللَّهَ: اسم جلاله، اسم «إنّ»، منصوب.
• كانَ: فعل ماضی ناقص؛ دلالت بر استمرار صفت در گذشته و حال.
• لَطيفًا: خبر «كان»، منصوب؛ از ریشهٔ «ل ط ف»، به معنای دقیق، آگاه به امور پنهان، همراه با مهربانی.
• خَبيرًا: صفت برای «لطيف»، منصوب؛ از ریشهٔ «خ ب ر»، به معنای آگاه کامل و مطلع از همهٔ جزئیات.