033-024-104-أحزاب

« Back to Glossary Index

 

و این اختلافِ روشها از آنروست که الله مؤمنان راستگو را، روی راستی ایشان پاداش دهد و دورویان را اگر بخواهد عذاب کند و یا توبه ایشان را بپذیرد و (در مورد دسته اول و سوم) الله چشم پوشی است مهربان (دورویان نیز طبق این آیه بر دو گروهند بعضی روی کم ایمانی دورو هستند که امکان دارد کم کم ایمانشان قوی شود و از کارهای بد گذشته خود توبه کنند و برخی اصلا ایمان ندارند و روی منافع خصوصی خود ظاهر سازی به ایمان میکنند که توبه ای نخواهند کرد) (24)
لِيَجْزِيَ اللَّهُ الصَّادِقِينَ بِصِدْقِهِمْ وَيُعَذِّبَ الْمُنَافِقِينَ إِنْ شَاءَ أَوْ يَتُوبَ عَلَيْهِمْ ۚ إِنَّ اللَّهَ كَانَ غَفُورًا رَحِيمًا

تا خداوند راست‌گویان را به سبب راست‌گویی‌شان پاداش دهد، و منافقان را ـ اگر بخواهد ـ عذاب کند، یا توبهٔ آنان را بپذیرد؛ بی‌گمان خداوند همواره آمرزنده و مهربان است.


لِيَجْزِيَ اللَّهُ الصَّادِقِينَ بِصِدْقِهِمْ

تا خداوند راست‌گویان را به سبب راست‌گویی‌شان پاداش دهد.
شرح واژه‌ها:
لِـ: حرف تعلیل، برای بیان هدف و غایت.
يَجْزِيَ: فعل مضارع منصوب، از ریشهٔ «ج‌ز‌ی»، به معنای پاداش دادن یا جزا دادن.
اللَّهُ: اسم جلاله، فاعل مرفوع.
الصَّادِقِينَ: اسم جمع، مفعول‌به منصوب، از ریشهٔ «ص‌د‌ق»، به معنای راست‌گویان، کسانی که گفتار و کردارشان یکی است.
بِصِدْقِهِمْ: باء سببیه + «صِدق» اسم مصدر از ریشهٔ «ص‌د‌ق» به معنای راست‌گویی؛ «هم» ضمیر متصل جمع، مضافٌ‌الیه.


وَيُعَذِّبَ الْمُنَافِقِينَ إِنْ شَاءَ

و منافقان را ـ اگر بخواهد ـ عذاب کند.
شرح واژه‌ها:
وَ: حرف عطف.
يُعَذِّبَ: فعل مضارع منصوب، از ریشهٔ «ع‌ذ‌ب»، به معنای عذاب دادن.
الْمُنَافِقِينَ: اسم جمع، مفعول‌به منصوب، از ریشهٔ «ن‌ف‌ق»، به معنای کسانی که ظاهرشان ایمان و باطنشان کفر است.
إِنْ: حرف شرط.
شَاءَ: فعل ماضی، از ریشهٔ «ش‌ی‌ء»، به معنای خواستن و اراده کردن؛ فاعل آن خداوند است.


أَوْ يَتُوبَ عَلَيْهِمْ

یا توبهٔ آنان را بپذیرد.
شرح واژه‌ها:
أَوْ: حرف عطف، برای بیان اختیار و تقسیم.
يَتُوبَ: فعل مضارع منصوب، از ریشهٔ «ت‌و‌ب»، به معنای بازگشت کردن؛ در این‌جا به معنای پذیرفتن توبه.
عَلَيْهِمْ: «على» حرف جر + «هم» ضمیر جمع، به معنای بر آنان، در کاربرد قرآنی نشانهٔ قبول و رحمت.


إِنَّ اللَّهَ كَانَ غَفُورًا رَحِيمًا

بی‌گمان خداوند همواره آمرزنده و مهربان است.
شرح واژه‌ها:
إِنَّ: حرف تأکید و نصب.
اللَّهَ: اسم جلاله، اسم «إنّ» منصوب.
كَانَ: فعل ماضی ناقص، برای بیان استمرار صفت.
غَفُورًا: خبر «كان» منصوب، صیغهٔ مبالغه از ریشهٔ «غ‌ف‌ر»، به معنای بسیار آمرزنده.
رَحِيمًا: خبر دوم «كان» منصوب، از ریشهٔ «ر‌ح‌م»، به معنای بسیار مهربان.

Nach oben scrollen