024-062-102-نور

« Back to Glossary Index
مؤمنان حقیقی کسانی هستند که به الله و پیام آورش، حقیقتا ایمان آورده اند و هنگامی که با پیغمبرش بر کاری بودند که لازم باشد همه جمع شوند، تا از او اجازه نگیرند از میان جمع نمی روند، کسانی ایمان به الله و پیغمبرش آورده اند که از تو اجازه میگیرند، پس وقتی اینان برای بعضی کارهای خود از تو اجازه گرفتند، برای هر کس از ایشان که صلاح دیدی اجازه بده و برای ایشان از الله آمرزش بخواه، به يقين الله آمرزنده ای مهربان خواهد بود (این آمرزش خواستن پیغمبر از الله برای این است که آنان متوجه الله باشند که اگر اجازه خواستن آنان صد در صد لازم نباشد الله برای ایشان گناه به حساب خواهد آورد و اگر گناه آنان خیلی کم باشد، مورد بخشش الله قرار خواهد گرفت) (62)

إِنَّمَا المُؤمِنونَ الَّذينَ آمَنوا بِاللَّهِ وَرَسولِهِ وَإِذا كانوا مَعَهُ عَلىٰ أَمرٍ جامِعٍ لَم يَذهَبوا حَتّىٰ يَستَأذِنوهُ ۚ إِنَّ الَّذينَ يَستَأذِنونَكَ أُولٰئِكَ الَّذينَ يُؤمِنونَ بِاللَّهِ وَرَسولِهِ ۚ فَإِذَا استَأذَنوكَ لِبَعضِ شَأنِهِم فَأذَن لِمَن شِئتَ مِنهُم وَاستَغفِر لَهُمُ اللَّهَ ۚ إِنَّ اللَّهَ غَفورٌ رَحيمٌ


مؤمنان تنها کسانی هستند که به خدا و پیامبرش ایمان آورده‌اند، و هنگامی که در کاری همگانی با او باشند، نمی‌روند تا از او اجازه بگیرند. کسانی که از تو اجازه می‌خواهند، همان کسانی هستند که به خدا و پیامبرش ایمان دارند. پس هرگاه برای برخی از کارهایشان از تو اجازه خواستند، به هر که از آنان خواستی اجازه بده و برایشان از خدا آمرزش بخواه؛ بی‌گمان خداوند آمرزنده و مهربان است.


إِنَّمَا المُؤمِنونَ الَّذينَ آمَنوا بِاللَّهِ وَرَسولِهِ

ترجمهٔ فارسی:
مؤمنان تنها کسانی هستند که به خدا و پیامبرش ایمان آورده‌اند.

شرح واژه‌ها:

  • إِنَّمَا: ادات حصر؛ برای محدود کردن و تأکید بر انحصار معنا
  • المُؤمِنونَ: اسم جمع، از ریشهٔ «أ م ن»، به‌معنای ایمان‌آورندگان
  • الَّذينَ: اسم موصول جمع مذکر
  • آمَنوا: فعل ماضی جمع، از ریشهٔ «أ م ن»، به‌معنای ایمان آوردند
  • بِاللَّهِ: باء حرف جر + اسم جلاله، متعلق به فعل «آمَنوا»
  • وَرَسولِهِ: واو عطف + «رسول» اسم، مضاف + ضمیر «ـه» مضاف‌الیه، پیامبر او


جملهٔ عربی دوم

وَإِذا كانوا مَعَهُ عَلىٰ أَمرٍ جامِعٍ لَم يَذهَبوا حَتّىٰ يَستَأذِنوهُ

ترجمهٔ فارسی:
و هنگامی که در کاری همگانی با او باشند، نمی‌روند تا از او اجازه بگیرند.

شرح واژه‌ها:

  • وَ: حرف عطف
  • إِذا: ظرف زمان، دلالت بر تحقق
  • كانوا: فعل ناقص ماضی جمع، از ریشهٔ «ك و ن»
  • مَعَهُ: ظرف مکان + ضمیر، همراه او
  • عَلىٰ: حرف جر
  • أَمرٍ: اسم مجرور، از ریشهٔ «أ م ر»، کار، موضوع
  • جامِعٍ: صفت، از ریشهٔ «ج م ع»، همگانی، فراگیر
  • لَم: حرف نفی و جزم
  • يَذهَبوا: فعل مضارع مجزوم جمع، از ریشهٔ «ذ ه ب»، نروند
  • حَتّىٰ: حرف غایت
  • يَستَأذِنوهُ: فعل مضارع منصوب + ضمیر مفعولی، از ریشهٔ «أ ذ ن»، اجازه بخواهند از او


جملهٔ عربی سوم

إِنَّ الَّذينَ يَستَأذِنونَكَ أُولٰئِكَ الَّذينَ يُؤمِنونَ بِاللَّهِ وَرَسولِهِ

ترجمهٔ فارسی:
بی‌گمان کسانی که از تو اجازه می‌خواهند، همان کسانی هستند که به خدا و پیامبرش ایمان دارند.

شرح واژه‌ها:

  • إِنَّ: حرف تأکید و نصب
  • الَّذينَ: اسم موصول جمع
  • يَستَأذِنونَكَ: فعل مضارع جمع + ضمیر مفعولی، اجازه می‌خواهند از تو
  • أُولٰئِكَ: اسم اشاره دور، برای تأکید
  • الَّذينَ: اسم موصول بدل یا خبر
  • يُؤمِنونَ: فعل مضارع جمع، ایمان می‌آورند
  • بِاللَّهِ: حرف جر + اسم جلاله
  • وَرَسولِهِ: واو عطف + اسم، پیامبر او


جملهٔ عربی چهارم

فَإِذَا استَأذَنوكَ لِبَعضِ شَأنِهِم فَأذَن لِمَن شِئتَ مِنهُم وَاستَغفِر لَهُمُ اللَّهَ

ترجمهٔ فارسی:
پس هرگاه برای بخشی از کارهایشان از تو اجازه خواستند، به هر که از آنان خواستی اجازه بده و برایشان از خدا آمرزش بخواه.

شرح واژه‌ها:

  • فَ: حرف تفریع
  • إِذا: ظرف شرط
  • استَأذَنوكَ: فعل ماضی جمع + ضمیر مفعولی، اجازه خواستند از تو
  • لِبَعضِ: لام جر + اسم، بخشی از
  • شَأنِهِم: اسم، کار و وضعیت + ضمیر جمع
  • فَأذَن: فعل امر، از ریشهٔ «أ ذ ن»، اجازه بده
  • لِمَن: لام جر + اسم موصول
  • شِئتَ: فعل ماضی، از ریشهٔ «ش ي أ»، خواستی
  • مِنهُم: حرف جر + ضمیر، از آنان
  • وَاستَغفِر: واو عطف + فعل امر، طلب آمرزش کن
  • لَهُمُ: جار و مجرور، برای آنان
  • اللَّهَ: مفعول به منصوب، اسم جلاله


جملهٔ عربی پنجم

إِنَّ اللَّهَ غَفورٌ رَحيمٌ

ترجمهٔ فارسی:
بی‌گمان خداوند بسیار آمرزنده و مهربان است.

شرح واژه‌ها:

  • إِنَّ: حرف تأکید
  • اللَّهَ: اسم جلاله، اسم إنَّ
  • غَفورٌ: صفت مشبهه، از ریشهٔ «غ ف ر»، بسیار آمرزنده
  • رَحيمٌ: صفت مشبهه، از ریشهٔ «ر ح م»، مهربان
Nach oben scrollen