024-054-102-نور

قُلْ أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ ۖ فَإِن تَوَلَّوْا فَإِنَّمَا عَلَيْهِ مَا حُمِّلَ وَعَلَيْكُم مَا حُمِّلْتُمْ ۖ وَإِن تُطِيعُوهُ تَهْتَدُوا ۚ وَمَا عَلَى الرَّسُولِ إِلَّا الْبَلَاغُ الْمُبِينُ

بگو: خدا را فرمان ببرید و پیامبر را فرمان ببرید؛ پس اگر روی گردانید، بر عهدهٔ اوست آنچه بر او واگذار شده و بر عهدهٔ شماست آنچه بر شما واگذار شده است. و اگر از او اطاعت کنید، هدایت می‌یابید؛ و بر عهدهٔ پیامبر جز رساندن آشکار نیست.

قُلْ أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ
بگو: خدا را اطاعت کنید و پیامبر را اطاعت کنید.
قُلْ: فعل امر، خطاب به مفرد مذکر، از ریشهٔ «قول» به معنای بگو.
أَطِيعُوا: فعل امر جمع مخاطب، از ریشهٔ «طوع»، به معنای فرمان بردن.
اللَّهَ: اسم جلاله، مفعولٌ‌به برای «أطيعوا».
وَ: حرف عطف.
أَطِيعُوا: فعل امر تکرار شده برای تأکید استقلال اطاعت.
الرَّسُولَ: اسم، مفعولٌ‌به، به معنای فرستاده، مقصود پیامبر.

فَإِن تَوَلَّوْا فَإِنَّمَا عَلَيْهِ مَا حُمِّلَ وَعَلَيْكُم مَا حُمِّلْتُمْ
پس اگر روی برگردانند، تنها بر عهدهٔ اوست آنچه بر او نهاده شده و بر عهدهٔ شماست آنچه بر شما نهاده شده است.
فَ: حرف تفریع و نتیجه.
إِنْ: حرف شرط.
تَوَلَّوْا: فعل ماضی جمع، از ریشهٔ «ولی»، به معنای روی گرداندن.
فَإِنَّمَا: فاء جواب شرط + إنّما برای حصر و انحصار.
عَلَيْهِ: جار و مجرور، بر عهدهٔ او.
مَا: اسم موصول، آنچه.
حُمِّلَ: فعل ماضی مجهول، از «حمل»، به معنای تکلیف داده شد.
وَ: حرف عطف.
عَلَيْكُم: جار و مجرور، بر عهدهٔ شما.
مَا: اسم موصول.
حُمِّلْتُمْ: فعل ماضی مجهول با ضمیر جمع مخاطب، آنچه بر شما تکلیف شده است.

وَإِن تُطِيعُوهُ تَهْتَدُوا
و اگر از او اطاعت کنید، هدایت می‌یابید.
وَ: حرف عطف.
إِنْ: حرف شرط.
تُطِيعُوهُ: فعل مضارع مجزوم به شرط، از «طوع»، با ضمیر مفعولی «او».
تَهْتَدُوا: فعل مضارع مجزوم، از ریشهٔ «هدی»، به معنای راه یافتن.

وَمَا عَلَى الرَّسُولِ إِلَّا الْبَلَاغُ الْمُبِينُ
و بر عهدهٔ پیامبر جز رساندن آشکار نیست.
وَ: حرف عطف.
مَا: حرف نفی.
عَلَى: حرف جر.
الرَّسُولِ: اسم مجرور، پیامبر.
إِلَّا: ادات استثنا.
الْبَلَاغُ: اسم، به معنای رساندن پیام.
الْمُبِينُ: صفت برای «البلاغ»، به معنای آشکار و روشن.