لَوْلَا جَاءُوا۟ عَلَيْهِ بِأَرْبَعَةِ شُهَدَآءَ ۚ فَإِذْ لَمْ يَأْتُوا۟ بِٱلشُّهَدَآءِ فَأُو۟لَـٰٓئِكَ عِندَ ٱللَّهِ هُمُ ٱلْكَـٰذِبُونَ
چرا چهار شاهد بر آن نیاوردند؟ پس هنگامی که شاهدان را نیاوردند، آنان نزد خدا همان دروغگویاناند.
لَوْلَا جَاءُوا۟ عَلَيْهِ بِأَرْبَعَةِ شُهَدَآءَترجمه:
چرا (برای آن ادعا) چهار شاهد نیاوردند؟ توضیح گرامری و واژگانی: - لَوْلَا:
حرف شرط و تحضیض؛ برای سرزنش و توبیخ بهکار میرود. معمولاً به معنای «چرا … نکردند؟». - جَاءُوا:
فعل ماضی، جمع مذکر غایب، از ریشهٔ جـيـء؛ به معنای «آمدند / آوردند». - عَلَيْهِ:
«علی» حرف جر + «ه» ضمیر مفرد مذکر غایب؛ در اینجا به معنای «بر ضدّ او / دربارهٔ او». - بِأَرْبَعَةِ:
«بِ» حرف جر + «أربعة» عدد؛ مجرور به سبب حرف جر. - شُهَدَاءَ:
جمع «شهيد» یا «شاهد»، منصوب بهعنوان تمییز برای عدد.
نکتهٔ معنایی:
ترکیب «جاءوا عليه» در عربی کلاسیک به معنای آوردن ادعا یا اتهام همراه با دلیل است.
فَإِذْ لَمْ يَأْتُوا۟ بِٱلشُّهَدَآءِترجمه:
پس هنگامی که شاهدان را نیاوردند، توضیح گرامری و واژگانی: - فَ:
حرف عطف برای نتیجه و پیوستگی معنایی. - إِذْ:
ظرف زمان، به معنای «آنگاه که / هنگامی که». - لَمْ:
حرف نفی و جزم؛ فعل مضارع را به گذشتهٔ منفی منتقل میکند. - يَأْتُوا:
فعل مضارع مجزوم به «لم»، جمع مذکر غایب؛ از همان ریشهٔ جـيـء. - بِٱلشُّهَدَآءِ:
«بِ» حرف جر + «الشهداء» اسم جمع معرفه؛ شاهدان معیّن و مشخص.
نکتهٔ معنایی:
کاربرد «لم يأتوا» نفی قطعی آوردن شاهدان در گذشته را میرساند.
فَأُو۟لَـٰٓئِكَ عِندَ ٱللَّهِ هُمُ ٱلْكَـٰذِبُونَترجمه:
پس آنان نزد خدا همان دروغگویاناند. توضیح گرامری و واژگانی: - فَ:
حرف نتیجه؛ نشاندهندهٔ پیامد حکم پیشین. - أُولَـٰئِكَ:
اسم اشاره برای جمع دور؛ مبتدا. - عِندَ ٱللَّهِ:
«عند» ظرف مکان مجازی؛ به معنای «در داوری و حساب خدا». - هُمُ:
ضمیر فصل؛ برای تأکید و انحصار حکم. - ٱلْكَاذِبُونَ:
خبر مبتدا؛ جمع مذکر سالم، از ریشهٔ كـذـب به معنای دروغ گفتن.
نکتهٔ معنایی:
وجود ضمیر فصل «هم» دلالت بر تأکید شدید دارد؛ یعنی «تنها و قطعاً آنان دروغگویند».
| 