022-064-105-حج

آنچه در آسمان‌ها و آنچه در زمین است، از آنِ اوست؛ و همانا خداوند، بی‌نیازِ ستوده است.

لَهُ ما فِي السَّماواتِ وَما فِي الأَرضِ

آنچه در آسمان‌ها و آنچه در زمین است، از آنِ اوست.

شرح واژه‌ها:

• لَهُ: «لام» حرف جر به معنای مالکیت و اختصاص + «ـهُ» ضمیر متصل مفرد مذکر غایب؛ یعنی «برای او / از آنِ او».
• ما: اسم موصول غیرعاقل؛ به معنای «آنچه».
• فِي: حرف جر؛ به معنای «در».
• السَّماواتِ: جمع «سَماء»؛ اسم مجرور به «فی»، به معنای «آسمان‌ها».
• وَ: حرف عطف؛ به معنای «و».
• ما: اسم موصول غیرعاقل؛ تکرار برای تأکید بر شمول.
• فِي: حرف جر؛ به معنای «در».
• الأَرضِ: اسم مفرد مؤنث؛ اسم مجرور به «فی»، به معنای «زمین».

وَإِنَّ اللَّهَ لَهُوَ الغَنِيُّ الحَميدُ

و همانا خداوند، بی‌نیازِ ستوده است.

شرح واژه‌ها:

• وَ: حرف عطف؛ پیونددهندهٔ جمله‌ها.
• إِنَّ: حرف تأکید و نصب؛ برای تأکید معنای جمله.
• اللَّهَ: اسم جلاله؛ اسم «إنَّ» و منصوب.
• لَهُوَ: «لام» لامِ تأکید + «هو» ضمیر فصل؛ برای حصر و تأکید شدید.
• الغَنِيُّ: اسم صفت؛ از ریشهٔ «غ ن ی»، به معنای «کاملاً بی‌نیاز».
• الحَميدُ: صفت؛ از ریشهٔ «ح م د»، به معنای «ستوده، شایستهٔ همهٔ ستایش‌ها».